Calle Ocho

Kapot gemaakt

2008-05-19T19:50:00.002+02:00

Bijnamen gebruik ik om een zekere anonimiteit te waarborgen. Als ik de personages in mijn paarden leven bij naam en toe naam zou noemen dan zit er een risico aan dat zij daardoor schade oplopen. En dat is het laatste wat ik wil.
Om dezelfde reden staan er in de blog geen adressen. Of plaatsnamen.
Als ik nu iemand onbedoeld beledigd heb met wat ik in mijn blog geschreven heb dan spijt me dat.

Aan degenen die het nodig vinden mijn schrijfsels zo negatief mogelijk op te nemen en die interpretatie door te roddelen. Bedankt voor het kapot maken van mijn plezier.
Deze blog eindigt voorlopig hier.

Patroon

2008-05-18T20:21:00.014+02:00

Het wordt wel event genoemd, beurs, evenement of in dit geval een messe, maar eigenlijk vind ik het vooral een festival. Vergelijk het maar met een pop-festival, er zijn optredens, je kunt er duur slecht snacken, rijen voor het toilet en kraampjes waar je je geld heel makkelijk kwijt kan. En eigenlijk gaat het altijd hetzelfde....

Het begint allemaal met je optutten:

In een blije stemming komen:

Je gaat spullen kopen:Je sjouwt van alles met je mee:

Kijkt naar de shows:

Wordt een beetje van de moe-tjes

Je haar gaat in de war:
Je kunt even geen goede zitplaatsen meer vinden:
En stort tenslotte in ...
Lekker hé!

Troost

2008-05-12T21:53:00.005+02:00

Druk druk druk druk druk is het gezin waar ik uit kom. Vijf broers, één zus, papa, mama, alle aanhang van de koude kant. De kleinkinderen en het stiefkleinkind en tot slot ook nog twee hondjes waaronder ons Diefke.
Wij zijn allemaal druk. Maken allemaal graag grappen, zijn actief en houden van lol. Maar zo’n heel lang weekeinde deed me wel weer beseffen waarom ik ook eens weer eens op mij zelf ben gaan wonen.
Eerst is er de euforie van het weerzien, dan het bijpraten, dan de actie, het uitblazen en opnieuw actie, dan het napraten van de dag, het leven en de rest. Memory lane wordt ook veelvuldig bezocht. Na een paar dagen voelde ik mij gemangeld, kwetsbaar en terug in die fase dat ik mij voornamelijk een dom en lelijk eendje voelde. Ik wilde weg, weer mijzelf zijn, rust. Als eerste nam ik afscheid.
Het duurde zeker 75 kilometer voor ik mij weer een beetje tot mijzelf kwam, nog eens 75 kilometer vol gepieker voor ik wist wat me zou helpen. Ik reed in een ruk door naar zijn stal. Daar was hij dan: mijn troostpaard. Hè hè.... Pffffff

Duurt even hoor....

2008-05-11T16:20:00.000+02:00

Ben even weg hoor....

2008-05-10T18:19:00.001+02:00

Ocho is gewoon waar hij het liefste is....Thuis met zijn neus in het gras.

Vink

2008-05-09T20:19:00.002+02:00

Een aanvinklijstje is best heel handig. Dan kun je bijhouden wat je gedaan of gezien hebt. Zo hebben wij er altijd een of meerdere bij ons als we even weg zijn. Bijvoorbeeld als we naar London gaan. Heel in de verte een puntje van the towers, Vink. Een vage schaduw van The eye, Vink, st Pauls op een plakposter in de metro, Vink. Dat scheelt een boel lopen en daar hoeven we dus niet meer naar toe.... Lekker makkelijk
Er is ook een lijstje van dieren die ik live gezien heb(en dan niet in de dierentuin maar in de wild). Het zijn er inmiddels al heel veel, van duivelsvis (brrr) tot mestkever en poema tot grijze walvis. Vink Vink Vink...
Ik heb met tante Es een ritje gemaakt naar Friesland. Ik speelde weer eens gezelschapsmens in de auto. En zo ik kon weer een felbegeerd Vinkje zetten, namelijk dat bij de Lepelaar. Een erg leuk beest met zijn gezwaai in het water. En een vogeltje hè, ik houd van vogeltjes... Meer van zingende vogeltjes dan van zwaaiende, maar voor de afwisseling is zwaaien ook wel eens leuk.

Mannetje

2008-05-07T20:31:00.000+02:00

Iedereen heeft wel op een of ander gebied twee linkerhanden. Zo kan ik bijvoorbeeld niet loodgieteren en ook geen auto’s repareren. Niets mis mee. Het vervelende is alleen dat je dan een zak geld neer moet leggen om de boel gefikst te krijgen. Ik ben dan ook altijd stevig jaloers op mensen die ergens een ‘mannetje’ voor hebben. Goedkoper, zwart, geen wachtlijsten of voorrijkosten kortom het heeft vele voordelen. Maar ik heb nooit ‘mannetjes’ ik weet niet hoe je daar aan komt en hoe je die relatie moet onderhouden.
Mijn zadel is stuk. Niet ernstig maar toch lichtelijk ongesteld is hij wel. Onder het zweetblad zit een soort geleide-leertje waar de singelstoot doorheen gehaald kan worden. Het resultaat is een zweetblad wat vast ligt, niet kan klapperen of bij het opstijgen “meegenomen” kan worden. Het vervelende is dat de stiksels waarmee die dingen vastzitten door het zweetblad gaan op de plaats waar mijn been ligt. Ik heb daar geen last van, maar het geeft wel slijt. Sinds kort ben ik mijn beugelriemen onder het zweetblad gaan dragen. En is dus dat geleide leertje handig geworden en in gebruik. Nu is het dus stuk. De stiksels zijn doorgesleten en simultaan hebben ze het begeven.
En wonderlijk genoeg heeft zich een mannetje aangediend. Ik kende de man al jaren, maar wist dus niet dat hij voor de hobby ooit geleerd heeft voor zadelmaker. Dat was een goed bewaard geheim. Hij heeft ook maar één voorwaarde. Ik mag geen reclame voor hem maken en aan niemand doorvertellen dat hij dit doet. Hij heeft geen enkele zin om voor Jan en alleman te gaan repareren. Dus ik heb beloofd dat ik het niet op internet zou zetten....

Gespot

2008-05-06T18:33:00.000+02:00

Ik hou van buiten rijden, dat is algemeen bekend. Ik hou van zingende vogeltjes en het zien van wild. Groot wild, zoals de ree, haas, vos en das maar verder kwam ik eigenlijk niet. Maar nu ontdekte ik iets leuks en kleins wat wegschoot voor dat Otch er per ongeluk met zijn hoefjes op ging staan. Na veel zoeken in de boekjes en op het net heeft het beest en naam gekregen. De levendbarende hagedis. Aangenaam....

Verstoppertje

2008-05-05T22:09:00.000+02:00

Op een wedstrijdterrein zie je veel stof, struikjes die er gisteren nog niet stonden, een boel hoedjes en knotjes, hekjes en letterbordjes. Maar wat mij het meeste opvalt is dat er auto’s op het terrein staan. Geparkeerd bij C, met hun neus naar de ring. Daarin zit de jury en de schrijver.
Het geeft me altijd een beetje een raar gevoel. Omdat je recht tegenover de auto groet zie je niemand, alleen een glimmende autoruit. Als je je gaat melden, dan gaat er als je geluk hebt een raampje open waardoor je verstaanbaar bent als je van een afstandje je naam schreeuwt. De jury geeft door een hand uit het portierraam te steken aan dat je mag beginnen, anders komt de boodschap niet over.
Nu ik hier nog eens over denk voelt het als een soort onfatsoenlijk. Van de ruiters wordt verwacht dat zij er picobello uitzien, keurig groeten en zich aan een vast protocol houden. Ik heb als ruiter het gevoel dat ik een beetje in de ruimte sta te groeten, voor de kat zijn viool zo gezegd. Er is niemand die teruggroet. Niemand die je zoals het fatsoen voorschrijft even in de ogen kijkt. Niet bemoedigend, niet neutraal, gewoon niets...
De jury doet heeft niet de mogelijkheid mij passend te antwoorden. Zij zitten verscholen in hun glazen bubbel. De jury is er wel, maar is er ook niet...Je kunt tellen tot je een ons weegt. Er is nooit iemand die ‘Buut vrij’ roept.

Wegwezen

2008-05-04T22:08:00.001+02:00

Op je protocol kun je als het goed is lezen wat je punten zijn en de motivatie daarvoor. Dat is erg prettig want dan weet je wat je nog moet verbeteren. Ik lees op het forum wel eens over rare jury uitspraken op het protocol. Ik had niet verwacht dat ik er al zo snel een tegen zou komen. Op het laatste protocol, dat van het winstpunt, staat “Jasje is verplicht en handschoenen ook”.
Pas toen ik dat las realiseerde ik me dat ik mijn handschoenen wel in mijn zak had, maar gewoon vergeten was aan te trekken. (duh!) Maar dat jasje...dat had ik toch echt aan. Ik wachtte anderhalf uur op en rond het terras tot de jury klaar was. Ik snapte het gewoon niet en wilde weten wat er nou bedoelt werd. Uiteindelijk, na veel geduld en thee, kwam de mevrouw uit haar auto. Haar uitleg was dat bij het dragen een rijjasje, handschoenen verplicht zijn. Als je met een trui of ander verenigingstenue rijd dan zijn handschoenen niet verplicht. “Aha, tja mijn handschoenen die was ik vergeten. Heel dom”. Zegt de mevrouw: “Tja, mensen die van alles vergeten daar hebben ze tehuizen voor.” Ik heb maar gedaan alsof het heel grappig was wat ze zei. Verre van grappig en schandalig vond ik haar opmerking en maakte dat ik wegkwam.

Winstpunt

2008-05-03T21:50:00.000+02:00

De tweede keer; Het doel was dus om Ocho keuring langs het publiek te krijgen. De wedstrijdring ligt namelijk strak aan het terras, met zijn muziek, pratende mensen. Het secretariaat en de bar. Het is een plek van komen en gaan, etenslucht en donutdingen.
Ik had mij wat dat betreft geen zorgen hoeven te maken. Onverstoorbaar was hij. Voorbeeldig. Aan die onverstoorbaarheid kwam bij de aanvang van de proef een abrupt einde. Nog voor dat we A passeerde ontdekte Ocho dat het glad was op het gras. Ik voelde zijn achterhand onderuit gaan, hij herstelde zich. Helaas heb ik dus een slim paard. Dat zou hem geen twee keer overkomen. Ik kon de proef op mijn buik schrijven. De hoeken in gaan...NOT, voltes....NOT, aanspringen op de volte...ECH NIE, tempo maken....HAHAHAHA.
Ik zat intussen in tweestrijd. Moest ik nu Ocho op zijn fluit geven....Ik vond dat hij gelijk had met zijn protest en durfde zelf ook niet meer risico te nemen. Veel te bang dat hij echt iets zou verstuiken of om zou vallen.
De tweede proef ging beter... maar als ik de foto’s zie dan zie ik, te lange teugels, een paard dat volkomen weg loopt, meehangen, scheef zitten en nog tal van andere onvolkomenheden. Maar LMJK was het!
Proef nr 1. 164 punten. Proef nr 2. 180 punten. Mission acomplished !

Kritisch kijken

2008-04-30T14:23:00.001+02:00

Na de proeven voelde het goed, net als na een examen weet je eigenlijk wel hoe je gepresteerd hebt. En ik was helemaal tevreden. De lat lag waar hij moest liggen. De doelen waren eens een wedstrijd te ervaren. Ocho er kennis mee laten maken en het moet een ijkpunt worden, wat kan beter wat gaat goed.
En hoewel het dus goed voelde kan er van alles beter. Dat hierboven is dus niet meer de bedoeling...
Straks ligt daar de volgende uitdaging. De doelen zijn dan: Ocho netjes langs het publiek krijgen en een winstpunt veroveren. Lijkt me leuk maar zo niet ook goed!
Kritisch kijken

Jarige

2008-04-30T10:28:00.003+02:00

Een poosje terug heb ik besloten dat het vandaag Otch zijn verjaardag is. Dit is namelijk precies één jaar geleden dat ik voor het eerst op zijn rug klom en ik vind het nou eenmaal feestelijk een verjaardag voor het beest te hebben.

4 is hij, hieperdepiep

Impressie

2008-04-29T14:44:00.005+02:00

De folder

De vlechten

De Ocho (en de eeuwige dank aan Es)

De kus

De fans

De fanclub

De directeur

De Ringmeester

2008-04-29T13:23:00.004+02:00

In de ochtend had Happyappie haar proeven, en het viel niet mee. Terwijl ik zo stond te kijken en te fotograferen ontmoette ik daar een man naast de ring. Hij droeg een roze sleutelkoord dat zoveel wilde zeggen als dat hij iets voor de vereniging aan het doen was. Na wat gebabbel stelde hij zich voor. Hij was de Ringmeester. Ik geloof niet helemaal van harte. Maar ja je moest wat voor de vereniging over hebben. Hij was namelijk wel lid, maar hij maakte verder geen gebruik van de faciliteiten. Hij moest die middag ook nog rijden en dus nog zijn twee paarden klaar maken en ophalen en blablabla, mopperklaag...zoals dat gaat.
Later, veel later, ontdekte ik de ware aard van de man. Hij rijdt jonge paarden in, een soort van semi-professioneel. Hij zorgt er voor dat hij nooit uit de B klasse komt en kan op die manier de paarden die hij rijdt snel door de B en de L loodsen. Daarna neemt iemand de dieren over en brengt ze door de M naar het Z en dan gaan ze in de verkoop. Het is dus gewoon ordinaire waardevermeerdering voor de handel.
Als je al vierhonderd keer een B proef gereden hebt dan ken je het klappen van de zweep en haal je dus overal de lintjes en prijzen weg. Zo ook nu. Ik kan wel wat begrip opbrengen voor deze handelswijze, maar ik vind het toch ook wel wat sneu voor de mensen die dan achter het net vissen. Doordat de doelstellingen van de deelnemers verschillen is de competitie niet echt helemaal eerlijk. Het gaf me het gevoel zojuist een wedstrijdje tegen Ankie gereden te hebben. Gek hè dat ik geen lintje heb....

Eerst even uitpuffen

2008-04-27T19:46:00.003+02:00

En even later zaten we daar, een beetje moe maar voldaan; zoals dat heet...
Ik heb een heel leuke ervaringen opgedaan op ons debuut. Ik had zelfs op een puntje na een winstpunt. En nu......

Donutding

2008-04-26T18:04:00.004+02:00

Na het oefenen is er nu een periode van testen. Alles moet getest worden; glimt het bit wel genoeg, hoe voelt het om met rubberlaarzen te rijden (bagger), wat vind Ocho van zo’n druk terrein met veel andere paarden (maakt geen indruk), hekjes, schreeuwende mensen en tot slot als klap op de vuurpijl een donut.
Een donut is in dit geval geen lekker hapje met veel suiker en als het aan mij ligt een zoeter dan zoet laagje roze glazuur. Nee het is een nep haarknot in de vorm van een donut. Het is namelijk gewenst om op een wedstrijd je haar netjes opgestoken te dragen. Ik heb heel lang volgehouden dat mijn haar daar te kort voor is. Maar volgens Vedoreef is dat niet zo. Zij heeft het getest en jawel, er past een donut in mijn haar. Vrijgevig leende ze mij haar donut, parelnetje en stapel elastiekjes. Ik zit er niet op te wachten zo’n donutding in mijn haar. Misschien moet ik het nog maar een beetje korter laten knippen...? Er staat in de regelementen een duidelijke bepaling over hoe het haar gedragen moet worden, maar deze staat onder het kopje ‘Rijden met een dameszadel’ wat ik dus niet ga doen. Verder vind ik alleen een bepaling voor amazones onder de 16, deze mogen geen knot maar moeten een glad haarnetje gebruiken. Een regel die ik bij de ponyruiters in een veelvoud overtreden heb gezien.
In Amerika dragen de amazones een soort vleeskeurige panty over hun hoofd, het ding steekt onder de cap uit gaat over de oorlellen en wordt in de nek bij elkaar gedraaid. Het kan dus nog veel erger dan een donutding.

Kraaienkind

2008-04-21T10:47:00.008+02:00

Een meter of dertig voor ons kwam een wervelende wolk naar beneden. En nee dit is geen bijbelse vertelling, het was een kluwen van kraaien met in het midden daarvan een buizerd. Ons Diefke liep natuurlijk vooruit en die kluwen zou zo’n beetje voor zijn neus gaan landen. Met een stoere grauw, halve blaf sprong hij naar voren. Toen de rook was opgetrokken waren kraaien en buizerd weg. Op de grond lag een kraaienkind wat de buizerd in zijn schrik losgelaten had. Hij deed het nog. Z'n oogjes knipperend alsof hij zich nog afvroeg wat hem nu toch overkomen was. Zo op het zicht had het geen schade geleden, maar veel puf zat er niet meer in.
Ik besloot hem mee te nemen en installeerde hem in een leegstaande bench, gaf hem tot verontwaardiging van Diever hapjes uit zijn Cesar traktatie. Het beest at en scheet.
Intussen werd het zigeunertje in me wakker wat ons al zag rijden, Ocho, Diever, en het kraaienkind op mijn schouder. Het gezelschap werd in mijn hoofd nog bonter dan het al is.
Tot opluchting van mijn man was het kraaienkind al uitgevlogen en te oud om nog tam te worden. Toen bleek dat het alleen maar van de schrik hoefde te bekomen begon ik mij schuldig te voelen. Er was daar ergens een familie waar hij bij hoorde.
Na een nachtje asiel bracht ik het daarom terug naar de plek waar de buizerd het had laten vallen. Ik kneep het eens goed. “Aaargkkr”: zei het beest en ik zette het voorzichtig op een beschutte tak. Ogenblikkelijk reageerde er een familielid op de kreet van het kraaienkind. En er landde al snel een kraai die net als ik de dag er voor eerst maar eens controleerde of hij het nog echt deed. Daarna heb ik ze alleen gelaten, het kind was weer thuis en heel. Daar ging het toch om.

Oplossing

2008-04-20T19:50:00.004+02:00

Een van die dingen waar ik graag in uit zou blinken is ‘klaar staan voor mijn vriendinnen’. Ik hoop altijd dat als er iemand me nodig heeft dat ik dan ook echt wat kan betekenen. Soms valt dat niet mee. Bijvoorbeeld als je ergens niet meer op het erf mag komen...
Kanjer wil mee doen aan de onderlinge wedstrijd bij haar op stal en zij zoekt nog iemand die haar wil helpen voorbereiden en haar proef voor wil lezen. Ik sta te popelen om haar daar bij te helpen. Naarstig zoeken we naar een oplossing en die hebben we gevonden. We gaan gewoon een megafoon huren en dan parkeer ik mijn auto voor het terrein aan de kant van de weg, klim op de motorkap en ga vanuit die positie haar proefje voorlezen.
BIJ B AFWENDEN E OP DE RECHTERHAND...BIJ BEEEE AFWENDEN EEEE OP DE RRRRRECHTERHAND... VOOR C DOORZITTEN C-X-C GROTE VOLTE X-C AANSPRINGEN IN DE RRRRRECHTERGALOP....da’s meteen lekker duidelijk voor het publiek. Als het toch eens zo simpel zou zijn hè.

Snork

2008-04-16T13:26:00.004+02:00

Op zijn papieren heet Diever Defender. Maar zo zag ik mij niet in het park staan; Difeeeeender.... En omdat Dief een heel zachte hond is ben ik voornamelijk zijn defender.
Sinds Diever zo gebeten is door een herdershond heeft hij het er niet meer zo op. Op herdershonden bedoel ik. Als ik met hem naar de stad fiets komen er vaak een tegen die op de stoep voor een winkel ligt. Het beest is al oud en beweegt zich nog nauwelijks. Of hij er nu ligt of niet als voorzorg gaat Diever er dan uit zichzelf met een grote boog er omheen. Om dit te doen komt hij een stukkie links van mij komen lopen in plaats van rechts. Hij loopt dan dus aan de kant van het verkeer en daar heb ik het dan weer niet zo op. Maar doordat ik al van te voren weet dat Dief dit gaat doen ga ik even heel breed fietsen zodat er geen auto’s meer langs kunnen. Als het even kan vermijden we dus herdershonden, of om specifiek te zijn duitse herdershonden.
Waren we een lekkere buitenrit aan het maken met zijn drietjes, Ocho, Diever en ik. En we kwamen uit een heel smal paadje uit op een T splitsing. Staat daar toch ineens een heel felle Duitse herder om het hoekje. Het beest vloog op Diever af die nog even twijfelde waar hij nu heen kon vluchten. Instinctief wilde hij zich achter mij verschuilen. Maar ja ik zat op Ocho en Ocho versperde het hele smalle paadje. Dus hij schoot tussen de voorbenen en achterbenen van Ocho door, glipte onder het gordijntje van Ocho’s staart door en voelde zich al behoorlijk veilig. En dat was hij ook. Ocho boog zijn hals eens en maakte zich wat breder naar de vreemde hond. Een luide snork en het beest vluchtte als een haas naar zijn baas om zich daar achter de benen van de baas in veilig te voelen. Zowel de baas van de herder als ik hadden pret om deze manoeuvre, dat ging makkelijk. De herder mocht even aan de lijn en Diever en ik leerden dat zijn grote vriend een prima defender is.

Opnieuw

2008-04-13T06:13:00.004+02:00

Eh.. dan zo en nee.. hoe zat het ook eens weer eens... dan galop... volte eh, hoe dan ... gebroken volte....hand veranderen E-H, da’ een gekke en nu midden stap en dan ..Nee, nee, nee...opnieuw
AKBM binnenkomen rechterhand ...gebroken lijn 5 meter handveranderen middendraf, gebroken lijn 5 meter enzovoort. Ja, ik ken proef nummer 4 uit mijn hoofd. Dat moest ik namelijk leren van de juf. Ik kan best veel dingen tegelijk, koken en bloggen, koken en telefoneren, fietsen en mijmeren, you name it. Maar naar de proef luisteren en hem tegelijk rijden is een heel ander verhaal. Of ik luister naar de lezer en vergeet te rijden , of ik ben aan het rijden en hoor de lezer niet eens meer. Een oplossing is dan de proef zelf ook uit je hoofd kennen en kun je rijden zelf denken en luisteren. Het kostte me drie kwartier maar toen zat hij er in. Fijn.
Even opzoeken of er al startlijsten zijn en oh proef 5 en 6 moeten gereden worden Opnieuw....

Het gigantje

2008-04-12T23:26:00.000+02:00

De kleuterjuf heeft onlangs afstand gedaan van een van haar friesjes. Aanleiding voor mij om nog eens stil te staan bij Friezen. In Soerendonk stikte het er van dus ik was in de gelegenheid ze nog eens goed te bekijken. Ik moet bekennen, ik vind er geen flikker aan. En dat ligt vast aan mij. Ze hebben allemaal veel haar, tenminste dat is de bedoeling. Ze zijn allemaal zwart of dat is de bedoeling. En in films zie je veel friezen in geschiedkundig volkomen verkeerde tijdperken opdraven. Zo’n film over de Egyptenaren waarin een Fries voorkomt, Hahahahaha....
Ja ze zijn mooi maar een beetje grijs gedraaid. Het Gigantje... ja die heeft een plekje in mijn hart, maar dat is omdat de kleuterjuf zoveel van hem houdt. Verder is het voor mij een pot nat, ik kan ze ook niet uit elkaar houden. Allemaal sokken, allemaal golfjes, allemaal trotse nekken, en voor de merries allemaal een peervormige buik.
Ik zie het gewoon niet...Misschien verblind door al die sokken, nekken, buiken, haren en het blinkend zwart.

De helft

2008-04-11T22:31:00.002+02:00

Wat is er ook eens weer eens allemaal leuk aan een buitenrit? Wel; de omgeving, vooral als je ergens anders dan anders bent, het gezelschap. Het gevoel van samen met je paardje onderweg zijn. De snelheid, het avontuur. Aan die voorwaarden werd prima voldaan. Voor het overige viel het toch wat tegen. Ik luister graag naar zingende vogeltjes, en die waren er niet. Ik kijk graag om me heen maar overal was ondanks de geweldige omgeving hetzelfde te zien: REGEN!
Ik had me weerbestendig ingepakt dacht ik, maar dat viel een beetje tegen. Na een uurtje of twee in de regen bleek mijn jas toch echt niet zo waterdicht meer te zijn. Ik was niet voorbereid op geen afdakje hebben voor Ocho als we de kroeg in duiken (ik ben ook zo verwend hè) en had dus niets bij me om het zadel te beschermen tegen de regen. Gelukkig bood grotekleineman de oplossing aan in de vorm van een extra poncho’tje wat er om heen gedrapeerd kon worden.
Toch, zittend in de kroeg met uitzicht op de knollies ben ik zo trots hè. Daar staat m’n Ocho in de regen. Hij is nat maar nog niet moe en probeert te spelen met Dutch zijn nieuwe vriend, die daar eigenlijk niet op zit te wachten. Dutch weet namelijk wel beter, we zijn nu pas op de helft.

Volgens Ocho....

2008-04-10T22:08:00.003+02:00

Ze kwam al vroeg, ik had mijn ontbijt nog niet eens op. Al kauwend moest ik meelopen naar de wasplaats. Da’s nou niet de plek om wakker te worden zeg. Maar borstelen is altijd wel fijn. Of het nou kwam doordat het zo vroeg was ik weet het niet maar ze was behoorlijk aan het mopperen, over dat er poep in en op mijn oren zat en ik een modderkasteel was. Het kriebelde aan mijn oren maar ze moesten op de een of andere manier schoon. Mij maakt dat niet uit en meestal maakt het haar ook niet zo uit maar deze keer dus wel. Ik kreeg een WASBEURT met ZEEP. Gelukkig was het water heerlijk warm. Ze schrobde mijn flanken en kont stevig af en eigenlijk had ze wel gelijk hoor. Ik herkende daarna mijzelf bijna niet meer. Dat stuk is namelijk WIT met stippels. Helemaal bling bling. Nadien mocht ik opdrogen in mijn stal onder de warme wollen deken. Maar al mijn vriendjes gingen naar buiten en ik niet....
In de middag moest ik op een wagen, brrrr zo nauw en die mevrouw die er op stond kende ik ook al niet. Rijden vind ik niet zo heel erg, je laat het gewoon gebeuren he... niks aan te doen. Ik keek wat naar buiten, maakte kennis met Wis die naast me stond, ze was wat gereserveerd en mistte haar eigen vriendjes.
De plek waar ik weer naar buiten mocht was een bende. Overal lagen spullen en niets wat ik zag was echt af. Het stonk er en op de bodem van de stal waar ik in mocht lag een soort gekneusd riet, helemaal niet lekker om op te knabbelen. Maar al gauw kwam ze weer met het zadel, naar buiten Jaaaaah.

Confrontatie

2008-04-09T17:54:00.005+02:00

Ik ga proberen het westernhoofdstel van Frits te verkopen, weer een stapje in het proces van afscheid nemen. Er is nu Ocho. Frits is dood en komt niet meer terug. Hoewel, ik moest even hevig slikken toen ik afgelopen weekeinde NVVR paard Max zag. Hij is net als Frits, gelders, vos, veel wit, blond. Ik reed achter zijn golvende staart aan en kon alleen nog maar aan de staart en kont van Frits denken.

Omdat ik daar een vervelend gevoel bij hield heb ik alle moeite gedaan om Max wat beter te leren kennen. En nee, Max was Frits niet. Hij is lief en leuk en onstuimig en hij is Frits bij lange na niet. Wel imposant net als Frits. Maar een heel andere persoonlijkheid en dat was maar goed ook.

Schobberdebonkerig II

2008-04-08T17:40:00.006+02:00

Het blijft nog even spannend, Ocho vervoeren. Dus hadden we ijverig geoefend met de trailer van de Z-amazone. Inmiddels liep hij er erg makkelijk in. En nu kwam de vuurdoop, Ocho moest een onbekende trailer op waar al een paard in stond. Deze trailer bleek enigszins ouder en lager dan die waarmee we geoefend hadden. Ik hield dan ook mijn hart vast. Dit vervoer was nogal schobberdebonkerig.
Het kostte dan ook heel wat moeite om hem er van te overtuigen dat dit hetzelfde was (hij is natuurlijk ook niet dom).
Ocho had al snel door dat het aannemen van een worteltje het risico met zich meebracht in de trailer te eindigen en trapte er dus niet meer in.
We hebben het met wat meer druk aangepakt, een lijntje achter de billen, Mrie naast zijn kont en zij om voorwaarts te drijven, een ander die stevige druk op zijn hoofd gaf en er voor zorgde dat hij zich niet stootte én nog een bak wortels voor als hij er eenmaal in was. Het leek wel alsof hij zich maar gewoon overgaf omdat hij door had dat er toch niets tegen te doen was. Rijden maar...

Clubje

2008-04-07T21:43:00.003+02:00

De NVVR is een clubje van paardengekken. En bestaat uit een boel vreemde vogels met evenzo vreemde paarden. Ik hou daar van en voel me er thuis. Het maakt namelijk niks uit of je een groot of klein paard hebt, een stamboom of niet een pony of paard. En het maakt al helemaal niks uit wat je uitrusting gekost heeft. Alles draait om LMJK en dan het liefst nog samen.
Ik leerde afgelopen weekeinde dat er maar liefst ongeveer duizend leden zijn. Op een bestand van 400.000 paarden in nederland is dat dus maar liefst een kwart procent. Meer zelfs want er zijn er velen die meerdere paarden hebben.
We waren dus samen afgelopen weekeinde met twaalf man en elf paarden. We hadden vreselijke ongedwongen pret. En we zullen nooit vergeten dat we samen waren omdat we zo gelachen hebben. Gvd wat hebben we gelachen hè, we zullen nooit en nimmer niet vergeten dat we zo gelachen hebben omdat we samen waren en het zo fijn hadden dat we lachten in de zon en de regen. Samen van de NVVR en wat hebben we gelachen hè...

Weg

2008-04-03T18:00:00.001+02:00

Wij zijn even weg hoor..... Pas goed op elkaar en lief zijn.

Even voor het vergelijk

2008-04-02T16:06:00.000+02:00

Deze foto is gemaakt op 17 februari 2007:

En deze foto is gemaakt op 31 maart 2008:

Zoek de tien verschillen

Beter

2008-04-01T12:27:00.000+02:00

Als ik mijzelf niet ben, wie ben ik dan wel.... Het is natuurlijk een figuurlijke uitdrukking. “Niet jezelf zijn” De momenten dat zo’n zinsnede gebruikt wordt zijn momenten dat je even niet reageert zoals gewend, bijvoorbeeld als je heel boos bent of ziekjes. Als ik na ga bij mijzelf dan kan ik dat soort momenten best goed aangeven. Maar hoe weet je nou of een paard zichzelf niet is. Wel aan Ocho merkte ik dat doordat hij ander gedrag dan altijd had. Het lag er niet dik bovenop dus dat was wel even lastig. Het sloop er ook in waardoor een aantal symptomen me nu pas opvallen. Nu, nu hij zichzelf weer is.
Zijn antibiotica kuur is op. Opvallend is dat hij zijn stal schoon houd en op een plek poept. Dat deed hij al niet meer sinds hij in het najaar naar binnen gekomen is uit de wei. Hij plast weer met emmers tegelijk. Hè hè, zo hoort het.... Hij drinkt niet meer zo enorm veel, ook fijn. De mest ziet er goed uit en komt niet meer samen met een plasje nattigs. Maar het leukste is eigenlijk wel dat hij dit weer doet:

Rossinante

2008-03-31T01:02:00.005+02:00

De Spaanse schrijver, voluit Miguel de Cervantes Saavedra, werd in 1547 geboren en stierf in 1616, het jaar waarin ook de Engelse schrijver William Shakespeare overleed. Men neemt aan dat Cervantes in de beroemde zeeslag bij Lepanto tegen de Turken heeft gevochten voor de zaak van het Heilige Roomse Rijk (1517). Later viel hij in de handen van Barbarijse zeerovers en zat hij een aantal jaren vast in Algiers. De overige jaren van zijn leven probeerde hij aan de kost te komen door romans en toneelstukken te schrijven.
Wat doet deze figuur nou weer hier? Wel de connectie is Rossinante natuurlijk. Rossinante het magere scharminkel, de lelijke merrie die Don Quichote dapper tijdens zijn avonturen op haar rug droeg. We kennen allemaal de windmolens. Hebben misschien wel eens gehoord van de schaapskuddes die hij aanzag voor legers en het straathoertje wat in zijn gedachten transformeerde naar een prinses.
Als ik nu naar Ocho kijk dan heeft hij wel wat van haar weg. De grootste verschillen zijn dat hij geen merrie is en zeker niet lelijk. Maar hij is wel schonkig en mager. Laat je niet misleiden, het gaat beter met hem dan hij er uitziet.
De moraal van het verhaal: Het is lang niet altijd dat wat het lijkt. Ocho is mijn vriendje, ik verdedig hem met mijn leven. Ik geniet dan ook het privilege hem uit te maken voor een mottig kleedje. Ieder ander krijgt te maken met mijn persoonlijke Don Quichote.

Mopperkont

2008-03-30T18:02:00.002+02:00

Duidelijkheden in het leven zijn best handig. Hier moet je voorrang geven. Dit is niet eetbaar. Zo laat moet je op je werk zijn en in het weekeinde zijn we vrij. Als we elkaar ontmoeten geven we een hand en als je niest houd je een hand voor je mond. Zo weten we waar we aan toe zijn en onze omgeving weet ook wat te verwachten. Allemaal prettig geregeld. Als het allemaal niet zo duidelijk is moeten we vertrouwen op de juistheid van onze keuzes en de basis daarvoor is onze opvoeding en fatsoen.
Zo kozen Happyappie en ik er voor om op een zonnige middag een smal pad te nemen door de landerijen. Na eindeloos tussen twee schrikdraadjes gereden te hebben in het voorjaarszonnetje kwamen we uit op een straatje tussen twee boerenerven. Het was er ouderwets mooi. Links van ons was een lage muur met daarachter een heel mooie en keurige moestuin nog net in zijn winterse tooi. Er was een oude man aan het werk. Ik riep nog vrolijk dat het mooi weer was voor de tuin. Maar het enige wat hij kon snauwen was: Komen jullie nou helemaal dat pad af? (Nee, we zijn komen vliegen, duh!) Maar de kans om een antwoord te geven kregen we niet. Een tirade volgde; en die hoeven, en is fietspad, en kapot lopen en dat pad is daar niet voor en dat moet ik helemaal onderhouden!
Gromgromgrom gromgrom...
Als nou iets gezegd wordt, als goh is eigenlijk privé pad.... niet de bedoeling.... dan hadden we sorry of zoiets gezegd. Klaar... Maar dit kwam als een linkse hoek, buitengewoon onaardig, fel, en onfatsoenlijk.
Wisten wij veel... er stonden geen bordjes dat het eigen weg was, geen bordje met geen paarden toegestaan én er lopen daar nog weer van dergelijke paden waarbij het nooit een probleem is ze te gebruiken.

Ik las niet zo lang geleden een artikel dat als mensen ouder worden de chemische balans in de hersenen anders wordt. Deze verandering is er de oorzaak van dat mensen naar mate ze ouder worden soms veranderen in oude mopperkonten en zure trutten. Ik dacht altijd dat dit vooral te maken had met minder zingeving hebben, minder mensen om zich heen hebben, beperkingen die er insluipen. Hoewel die factoren vast meehelpen is er dus ook een lichamelijke factor, die er voor zorgt dat er een vicieuze cirkel ontstaat waar men niet meer uit komt. Het gevolg is mopperen, knorren, respect eisen. Door het onprettige karakter hiervan groeit juist de eenzaamheid en ook de knorrigheid . Ik had zo het gevoel dat deze man er een schoolvoorbeeld van was. Doorrijden dus en blijven lachen, altijd naar pret blijven streven.
Als ik ooit zover ben en dreig te veranderen in een zeurende zure trut, waarschuw me dan a.u.b. Tegen die tijd is er vast een pil tegen gevonden.

Overigens heb ik achteraf even geïnformeerd naar de oude mopperkont. Hij bleek altijd al een mopperkont te zijn, het enige wat veranderde is dat hij oud geworden is. Als het om mensen gaat is vooraf niets echt duidelijk dat blijkt wel weer. Geef mij maar een paard, lekker duidelijk...

Vlechtwerk II

2008-03-25T20:21:00.004+01:00

Mag ik van jullie weten welk vlechtje nou het beste in de smaak valt.
Wat jullie van het geheel vinden?
Wat er nog kan verbeteren?
Ocho's nieuwe sportcoupe...
Wat een dun nekkie nog hè...

Vechtwerk I

2008-03-25T19:56:00.007+01:00

Geitjes voeren op de beestenweide in het park met een hummeltje van een jaar of vier. Ze pakte een flink stuk brood en hield het door de mazen van het hek. Maar iedere keer als er een geitje wilde happen trok ze het snel terug. Niet om te plagen, maar omdat het nog net iets te spannend was om zo dicht bij de bek van een geit te komen.
Toen haar moeder en ik even niet oplette lukte het en hoorde we een verrukt stemmetje: "Ik kan het." Ze glunderde over haar eigen prestatie.

Ik moet toch ook net als ieder ander bovenlangs kunnen vlechten. Es deed het me nog eens voor. “Kijk, je doet zo en zo en dan doe je je duim daar bovenop, niet te strak en dan zo zo en zo....”
Het kan ook met pekdraad in plaats van elastiekjes. Hoe dat moet ontdekte ik bij het maken van het stukkie van afgelopen vrijdag. Volgens HappyAppie is dat makkelijker, al ziet het er moeilijker uit. Volgens de Z-amazone, die de vorige poging zo fijn uitlachte is het ook veel makkelijker als de manen wat korter zijn. En volgens een heleboel mensen op het forum maakt het niet uit of je aan de linkerkant van de hals of de rechterkant vlecht. Als het maar een oneven aantal is.
Na al die adviezen heb ik het even goed aangepakt. Pekdraad en een invlechtkammetje aangeschaft. Ocho met pijn in mijn hart een sportcoupe aangemeten. De manen vooraf in gelijke stukjes gedeeld en losjes met een stiekie vastgezet. Krukje er bij en oefenen. Ook voor Ocho is het afzien, hij moet namelijk stil staan en dat valt niet mee.
Dus ik deed zo en zo en dan mijn duim daar bovenop, niet te strak en dan zo zo en zo....” En verdomt, het werd een vlechtje zonder kramperige vingertjes. Dan vastbinden met pekdraad, niet moeilijk. Geregeld maak ik zelf mijn kleding dus met naald en draad had ik al wel ooit geoefend. Uiteinde met een of twee steken vast zetten aan het begin van de vlecht aan de manenkam. Nog een keer dubbelvouwen, weer vastnaaien en even afwerken....na een poging of vijf was het peace of cake. Geen kramphandjes, geen gefrommel met elastiekjes, rust. Zo voelde het... als rust.
Een paar dingen frustreren nog, wat te doen met dat losse kwastje wat overblijft. Het zit dan wel naar binnen gebogen, maar als je dan gaat vouwen met dat vlechtje dan piept dat dus mooi naast het knotje naar buiten. Het lijkt me wat rigoureus om het af te knippen. Hoe lang mogen die losse flosjes aan het einde eigenlijk worden..?
Wat met die laatste flubbers manen vlak bij de schoft? Ocho’s manen zijn daar zo dun dat het echt maar een heel dun en frummelig vlechtje wordt aan een heel brede basis. De moeite van het knotten niet waard.
Voor de rest: "Ik kan het...!" en daarbij voel ik mij verrukt als een vierjarige die voor het eerst zichzelf overwonnen heeft.

Keep on dreaming

2008-03-23T17:09:00.002+01:00

Het is maar wat je er voor over hebt, het hebben en rijden van een eigen paard. Als het aan huis kan staan dan valt het allemaal wel mee. Dan ben je natuurlijk wel de kosten van voer, verzorging, tuigage, en medisch kwijt maar dat is het dan. Op pension wordt het al snel een heel ander verhaal. Ik kan best een paard er bij kopen, ik kan het alleen niet rijden. Paarden zijn net als auto’s, de aanschaf is een flink bedrag, maar daarna betaal je je nog eens elke maand blauw aan van alles en nog wat.
Een verstandige mevrouw zei onlangs tegen me: “En ik ga er echt mijn vakantie niet voor opgeven” Ik was het helemaal met haar eens. Maar nu ik er nog eens langer over nadenk doe ik dat, ben ik bang, al jaren.
Natuurlijk heb ik nog wel ergens een lijstje met bestemmingen waar ik eigenlijk nog wel naar toe wil. Op het verlanglijstje staan Mongolië, een hondenslede tocht in Finland, IJsland en Kamchatka en ik wil mijn man the westcoast in Canada nog eens laten zien. Maar het komt er nooit van. Er zijn altijd dingen die belangrijker zijn en dus wordt er niet voor vakanties gespaard. Die dingen die belangrijker zijn voor mij, zijn voornamelijk paard, paard en nog eens paard. Daar ligt prioriteit nummer één. Dat paard is mijn alles, mijn vakantiegevoel, mijn weekeinden en het liefst ook nog eens door de week, mijn ontspanning, mijn troost, mijn maatje, mijn zonneschijn en sneeuw. Als ik op vakantie zou gaan dan zit ik me in den verre op te vreten of ie het wel goed heeft en dat ik hem zo mis. Nee dan neem ik hem liever mee. Met man, hond en paard op vakantie, kwijl.....Dus neem ik mij weer eens voor te gaan sparen, and keep on dreaming.

Schobberdebonkerig

2008-03-21T21:10:00.005+01:00

Mijn man gebruikt wel eens Bargoense woorden. Bargoens of dieventaal is een term voor de geheimtaal die in Nederland in de eerste helft van de twintigste eeuw werd gehanteerd door lieden aan de zelfkant van de maatschappij, zoals leden van de onderwereld, landlopers en rondtrekkende handelaren. Woorden als knaak, joet en patjepeeër. Het woord waar mijn man het meest van houdt is schobberdebonkerig. Hij kan dat ook fijn vaak gebruiken want het betekent zoveel als slordig werk leveren. En dat doe ik echt nooit... Daarom wil ik ook echt goed oefenen voor de wedstrijd in april. Ik wil in elk geval ‘alles’ goed afwerken en dat is een echte uitdaging voor me. Oefenen oefenen oefenen... Trailer oefenen... hij loopt er al aardig op, vooral als hij brokjes in het verschiet heeft. Oefenen op formuliertjes... ze zijn op de post gedaan. Oefenen op de proefjes... echtwel zweten. Oefenen op vlechtjes...

Daar oefen ik nou al sinds de kleuterschool op, maar het blijft moeilijk. Ik weet niet of het komt omdat ik linkshandig ben maar ik vlecht blijkbaar anders dan andere mensen. Ik vlecht namelijk onderdoor in plaats van bovendoor. Mijn vlechtjes worden ook altijd krom, te strak en schieten aan het einde los... En vlechten moet dus ook gedaan worden voor de wedstrijd. Na een boel zuchten, steunen en mijzelf afvragen waarom ik dit ook eens weer eens wilde was ik trots op het resultaat. Toch moet ik nog heel veel oefenen, heel veel. Ocho werd met zijn nieuwe kapsel uitgelachen in de rijhal. Er zaten knotjes in zijn manen, schobberdebonkerig, maar ze zaten er in!

Stapel

2008-03-20T21:40:00.006+01:00

Binnenkort, of eigenlijk nu, moet de belasting weer ingevuld worden. Zo’n werkje wat het liefst honderd keer voor ons uitgeschoven wordt. Überhaupt het opruimen van alle ‘wel’ nuttige post is op de een of andere manier moeilijk. Het worden steeds van die stapels en dan heb ik er helemaal geen zin meer in. De niet nuttige post is simpel, die trek ik open en gooi ik bij het oud papier, en schoon is uw kunstgebit... Lastig zijn ook de stukken waarvan ik me afvraag of ze eigenlijk wel nuttig zijn, telefoonrekeningen bijvoorbeeld. Moet je die nu bewaren en als je daartoe besluit, hoe lang dan en waar?
Ik krijg er een nieuwe administratie bij. Naast Ocho’s eigen rekening krijgt hij ook een heuse eigen wedstrijdadministratie. Startkaart en coupons, oh ja en de rekening daarvan natuurlijk. Het voeren van de administratie is niet zo heel moeilijk. HappyAppie heeft het me zo’n vijftig keer uitgelegd en nu snap ik het. Het probleem zit er meer in dat ik iets moet gaan verzinnen waardoor ik het in mijn administratie ook weer terug kan vinden als dat nodig is. Het is me al zo vaak gebeurt dat ik iets keurig opberg en er een goede plek aan geef om het vervolgens nooit meer terug te vinden. (Of pas als het te laat is). Ik raak de zaken niet kwijt, maar vergeet steeds waar ik het op geborgen heb. Een beetje als een eekhoorn of ekster dat doet met de wintervoorraad. Daar had ik vroeger nou nooit last van.
De beste plek is daarom misschien nog wel op de stapel, daar kom ik namelijk nog wel eens als ik weer eens iets zoek. Belastingpapieren of zo...

Uitslag

2008-03-19T19:41:00.003+01:00

De veearts had wat informatie voor me. Uit de mest bleek geen wormbesmetting maar uit het bloed wel. Die tegenstelling is raar. Het kan zijn dat Otch in zijn jonge jaren een hevige besmetting heeft gehad waardoor hij nu op enkele wormen al heftig reageert. Door de parasitaire besmetting is zijn darm chronisch ontstoken. Daardoor neemt hij niet voldoende voedingstoffen op en heeft hij bloedarmoede gekregen.
Informatie over het soort wormen kon de veearts niet geven, het kan van alles zijn. Van lintwormen tot kleine strongolieden. Van bloedworm tot aarsmade. De veearts heeft in haar wijsheid een flink pakket middelen voor Ocho klaargezet.
Supplementen om hem een energieboost te geven, antibiotica tegen de ontsteking. Een middel om zijn darmen wat rust te geven en twee spuiten Equimax om hem in een korte kuur nogmaals heel goed te ontwormen. De komende dagen ga ik dus zijn mest heel goed in de gaten houden om te kijken of er enge beesten of ander gespuis afkomen. Getverdegetver ik krijg daar hele vieze beelden bij. Krioelende glibberige massa in groot en klein of alleen maar erg lang en gelobt, wittig/groen of rood, spagetti in poep in plaats van rode saus. En als ik wat beestachtigs aantref dan is dat niet vies, maar informatief...

Hetzelfde

2008-03-16T15:33:00.003+01:00

De holistische mevrouw heeft onlangs ook 'medicijnen' voor ons achtergelaten. Voor mij een zilveroplossing om meer te gaan 'aarden' en voor Ocho een flesje waarop staat dat het voor honden bedoeld is. Daar keken een aantal stalgenoten vreemd van op. Ga je nou spul voor honden aan je paard geven?? Straks gaat hij nog blaffen.....
Ik zelf had er nog niet eens bij stil gestaan. Ik heb wel eens preparaten voor koeien van de veearts gekregen om daar een paard mee te helpen. Niks geks vind ik dat.... Het zijn dezelfde vitaminen die goed zijn voor mens en dier, koe en giraffe..... Alleen de hoeveelheid of de verpakking verschilt. In dit geval was dat ook zo. Want wat zat er nou in dat voor honden bestemde flesje; Probiotica. Dat hebben ze ook voor paarden. Het is hetzelfde maar zit dan in een 4 liter verpakking en dat is wat veel voor Ocho. Ze hebben hetzelfde spul ook in verpakkingen voor mensen, die koop je gewoon bij de supermarkt. Het heet dan Yakult of Actimel of zo, volgens de reclame heb je dan snel geen last meer van een opgeblazen gevoel en zit het vol met "Goede bacterien".
Wat Ocho betreft, of het nou het zuchten en blazen van de mevrouw was, of de goede bacterien, feit is dat hij weer helemaal terug is. Hij knufselt, maakt contact, is vrolijk en verhaart vreselijk.

Rectaal

2008-03-15T21:24:00.000+01:00

In de tandartsstoel van de (gruwel der gruwelen) schooltandarts werd er in een kies geboord. Die kies behoorde aan een kind van een jaar of 10. Het ging niet zonder problemen. Blijkbaar was de tandarts met zijn boor op een zenuw of iets anders gevoeligs gestuit. Hoewel het jochie niet zenuwachtig was geweest en het niet zijn eerste gevulde kies was, bleek het gedaan met het vertrouwen. Hij gilde moord en brand en het probeerde zich onder de handen van de tandarts en zijn assistent uit te wringen. Grote angstogen boven een met een metalen klem muurvast verankerde opengesperde mond. De tandarts en zijn assistent deden een poging tot geruststellen door al maar te herhalen dat het “Geen pijn doet". “Fuck dacht het kind, het doet wèl pijn! Een extra assistente hield de armen van het jochie tegen zijn borst geklemd. En intussen was er nog een derde assistente verschenen die fijntjes aan de tandarts vroeg: Zal ik zijn benen vasthouden?”
Woede, pijn, onmacht, verlatenheid en tenslotte gelatenheid, tranen. Een trauma geboren...

Ik herken mij in de positie van de assistenten. Ik murmelde tegen Ocho, dat het okee is, dat het zo weer over gaat, dat het allemaal goed komt en dat het echt niet zo erg is. Tegelijkertijd hield ik hem stevig op zijn plaats terwijl hij probeerde weg te komen. Nu, na het voorafgaand verhaal bemerk ik bij mijzelf een gebrek aan inlevingsvermogen en een gevoel van schaamte. Hoe kan ik nou weten of het niet zo erg is? Zeggen dat het weer over gaat en dat het wel okee is? Mijzelf ook nog eens medeplichtig maken door hem vast te houden. Ik weet er namelijk echt niets van. En ik beken; Ik wìl ook helemaal niet weten hoe het voelt om de arm van de veearts tot aan haar oksel in mijn achterste te hebben....

Tank

2008-03-13T19:12:00.001+01:00

Het kan voorkomen dat je moet laten zien wie er de baas is. Anders denkt de pony dat zij wel even zelf mag bepalen of zij langs of over de hindernis gaat. De pony, in dit geval een fjord is een harde noot om te kraken. Als zij het in haar kop heeft, zit het niet in haar kont en al helemaal niet in haar benen. Ze neemt namelijk steeds de benen als het hoger wordt dan 20 centimeter. En een Fjord kan aanvoelen als een tank.
Fanaatje, die zo graag wilde springen had het er maar zwaar mee. Zweet op haar gezichtje, en een ingespannen koppie. Zo graag willen, maar het lukte niet. Het is ook lastig als je tegelijk je zweepje, je sporen en je zit moet gebruiken en ook nog eens goed moet sturen. Het helpt ook niet als je een lichtgewicht bent. Voor Fanaatje driftig werd of er teleurgesteld mee ophield heb ik het heel even overgenomen. Ik kan wel gewicht in de schaal leggen en al mijn middelen gelijk gebruiken, tenminste als niet het zadel alle kanten op gaat schuiven omdat ik mee hang in de volte. Ook bij mij sprong de pony pas bij de derde poging. Uiteindelijk werd het haar wel duidelijk: Zo zijn we niet getrouwd en zo gaan we ook niet trouwen ook niet. Fanaatje nam het daarna weer over en de pony had het goed begrepen. Braaf sprong ze zonder aarzelen een steiltje een kruisje en ook nog een in-uitje. Fanaatje heeft weer veel geleerd, nou nog alles tegelijk leren doen pfffff.

Slopers

2008-03-13T13:02:00.001+01:00

Ik begin nu toch echt bij de bodem van mijn geldput aan te komen. Al dat paardenspul is zo duur. En dan wil ik weer een ditje en dan moet ik weer een datje. Op het ogenblik staan voer, vitamines en de holistische muts in de aandacht. Kost een hoop geld.
Es heeft onlangs eens goed ingeslagen bij de boeren postorderwinkel. Als het zoveelste halster van 3.95 stuk is wordt er gewoon een volgende gepakt. Terwijl die dingen toch echt een stevige kwaliteit hebben. Risico van zoveel jonkies bij elkaar zetten. Ze spelen veel, maar slopen ook.
Geen idee waar Es de nieuwe deken van Piek gekocht heeft, maar na vijf minuten mocht hij er toch maar weer af. En dat was maar goed ook want hun koppies stonden al weer op de vraatzuchtige sloopstand.

Nog zo'n geluksvogel

2008-03-12T12:58:00.005+01:00

De directeur helpt Es als ze voor de eerste keer op Piek's rug kruipt. Wij vinden dat erg lief en daarvoor krijgt hij een eervolle vermelding.

Es ook helemaal stralend. Het is zo leuk al die jonkies die voor het eerst gaan....

Quizje

2008-03-11T12:45:00.003+01:00

Ja, het is even wat stil hier. Ik heb weinig inspiratie. Als ik "moet" bloggen geeft dat het gevoel alsof ik aan een dood paard sta te trekken. Het zal vanzelf moeten komen ik kan er moeilijk de zweep over halen.
Er zijn trouwens enorm veel spreuken die iets met paarden te maken hebben. De bekende kennen we allemaal wel, 'Het beste paard van stal..' en dergelijke. Maar er zijn ook veel uitspraken die we nooit meer horen.
Voor de afwisselding eens een quizje: Verzin een betekenis voor een of meerdere van de volgende spreuken:

1. Een rechte voor trekken..
2. Een gouden zadel maakt geen ezel tot paard.
3. Als het hooi het paard volgt, dan wil het gegeten zijn.
4. Die met een paard uit gaat, is met zijn meester uit.
5. Auto: paardenkracht toevertrouwd aan ezels.
6. Een schurftig paard vreest de roskam.
7. Het komt te paard en het gaat te voet.
8. In het gareel lopen
9. Vrouwenhanden en paardentanden staan nooit stil.
10. Witte paarden hebben veel stro nodig.

Ben benieuwd naar jullie inspiratie en reacties...(veel graag, verras me)

Perikelen

2008-03-06T20:53:00.004+01:00

Naar buiten kijkend overweeg ik om wel of niet naar stal te gaan. Wel of niet een buitenrit te gaan maken. Ik heb de luxe van een binnenbak om in te rijden, dus waarom zou ik nat worden.
Maar het gekke is dat als je binnen staat en naar buiten kijkt, het weer er altijd triestiger uitziet dan wanneer je buiten staat en het om je heen voelt. Ineens is die regen die je binnen zag maar een miezertje waarvan het grootste gedeelte naast je valt. Of is het een lekker gevoel de wind langs je gezicht in plaats van het gierende wat je binnen hoorde. En buiten is het altijd lichter grijs dan het binnen leek.
Alle weerpraatjes op de tv of de radio, en zeker Piets weerbericht lap ik graag aan mijn laars. Toch... Behalve als ik hoor dat er voor die middag, dat weekeinde dat ik eigenlijk naar buiten wilde, plensbuien verwacht worden. Dan sta ik binnen en kijk naar buiten me afvragend of het niet toch een miezertje is wat wel weer over zal waaien. Maar ik waag het er niet op en ga gewoon helemaal niet naar stal. Dat stukkie in de wei en naar de bak is ook buiten en dus modderig en nat. Mijn jas is warm maar niet geheel waterdicht, een natte cap doet er zo lang over om te drogen. En zo zeur ik nog een eindje aan, tot ik naar buiten ga en dan blijkt dat het echt meevalt hoor. En dan ga ik weer, ik ben toch niet te weerhouden....

Samen Solo

2008-03-05T22:06:00.008+01:00

Ik vind mensen die heel goed kunnen rijden benijdenswaardig. Ook als ze op een manier rijden die ik liever niet zou kiezen. Met stang en trens bijvoorbeeld. Ik kan niet anders dan bewonderend langs de kant staan als iemand zijn paard mooi onder controle heeft en samen met zijn paard een beetje kan dansen. Zo is er op de vereniging een Z amazone die een heel mooi paard heeft. Heel mooi maar ook heel moeilijk, het is zoals zijn pet staat. Ik help haar graag door even een proefje te lezen of haar hondje aan te geven. Die mag namelijk bij het uitstappen ook op het paard, maar hij kan er zelf niet opspringen. Dat is iets te hoog. De Z amazone heeft een duidelijk doel. Zij wil nu beginnen aan de kur op muziek en dan is het klaar. Zij hoort al bij de veteranen in de sport en dan hoeft het niet meer zo. Mijn doel is wat bescheidener, namelijk de B. En daarna ligt de wereld nog voor me open.
Er is ook fanaatje, haar benijd ik om haar wilskracht. Zij rijdt een Fjord bij en ze is soms nog wat onzeker. Ze wilde graag springen, maar hoe doe je dat nou, hoe krijgt ze haar pony zo ver dat hij niet steeds voor de hindernis naar links of rechts schiet. Ieder heeft zijn eigen doelen en dat vind ik nou mooi om te zien. Paardrijden doe je solo en toch zijn we allemaal samen met hetzelfde aan de gang.

Loslaten

2008-03-04T19:37:00.004+01:00

Dat het niet zo goed gaat met Ocho heb ik al beschreven. Zijn vachtje ziet er uit als een mottig kleedje wat enkele jaren te dicht bij de kachel gelegen heeft. En omdat hij allerlei vage klachten heeft heb ik er een holistische dierenarts bijgehaald.
Holisme wil zeggen dat er gewerkt wordt vanuit de visie dat alles met alles verband houd en je dus voor oplossingen naar het geheel moet kijken. Alleen het paard of een onderdeel daarvan behandelen kon ik op mijn buik schrijven. Ook ik was het haasje, of eigenlijk was ik vooral het haasje.
Volgens haar gaat het niet goed met Otch omdat het niet goed met mij gaat. Nou dat laatste klopt wel maar zou dat nu werkelijk zo’n effect op Ocho hebben dat hij er kilo’s van afvalt???
Ook heeft ze het gehad over Frits, dat het tijd wordt om hem los te laten omdat ik nu de band met Ocho niet echt de kans geef. Ik voelde mij meteen schuldig, ik had deze gedachte zelf namelijk ook al eens gehad. Het is pijnlijk Frits te laten gaan en echt ruimte te maken voor Ocho en mij. Het verlies van Frits en de toestanden waar ik de afgelopen jaren doorheen moest hebben me meer gedaan dan ik wilde of verwachtte. Ik zit vol met vragen; wat nu...?, is dit goed of dat...? Ik weet niet meer waar ik heen wil. Ik zit vol met emoties die ik vooral niet laat gaan. En volgens haar projecteer ik dat op Ocho, die daar onder lijdt. Ze heeft nu allerlei spanningen uit onze lichamen af laten vloeien.
En of ik er nou in geloof of niet, ik voel mij beter. Ocho ging er uitgebreid bij staan geeuwen, doet ie anders nooit...Hij deed ook liever dan lief tegen me. Met zijn neus tegen mijn gezicht gedrukt zachtjes blazen en knufselen. Nou dat was in elk geval welkom, een beetje troost van mijn knollie. Wij samen...mmmmmm.

Euphoria in de gloria

2008-03-03T16:48:00.006+01:00

Het eerste moment... Dat moment dat je denkt: "Ik kan het!" of "Het lukt". Het moment dat je de rillingen langs je rug voelt gaan. Je heel puur voelt en het punt bereikt wat eerder nog zo ver weg leek. Je treft doel.
Dit gaat over Yvie's grote moment, niet het mijne..
Ik weet nog goed hoe het voelde. Dat daarna ik opnieuw moest gaan bedenken wat ons doel zou worden. Want dit is een grote overgang en daarna volgen er nog wel duizend kleintjes.
Way to go girl...!

Nelson

2008-03-01T17:50:00.014+01:00

Genealogie is voor oude lullen. Ik geef toe het klinkt stoffig maar het is ook heel leuk. Ik kan de namen van mijn voorouders niet opdreunen. Ja ik weet de namen van mijn grootouders maar dan houd het ook wel op. Bij paarden is dat anders. Als ze papieren hebben worden ze geleverd met een stamboom. Heel handig, maar geen uitdaging voor de genealoog. Die zit namelijk liever te spitten op ’t net om nog nieuwe weetjes tot in dertienhonderdzoveel te vinden. Een hele poos geleden reed ik met Frits door het bos en passeerde daarbij een aangespannen combinatie met op de bok een oude man. Hij keek Frits eens aan en wist me te vertellen dat er Nelson in zat en dat hij daar vreselijk veel op leek. Dat was namelijk ook zo’n blondje met een flinke boeg. Wat zijn afstamming betreft had hij gelijk. Frits zijn vader heette Donau en Nelson was de vader van zijn moeder. Maar dat ie er op leek dat was nieuw voor me. Ik heb nog even moeite gedaan om een afbeelding van Nelson
te vinden, maar dat is me niet gelukt. Wel heb ik een afbeelding van Donau gevonden, zijn vader, maar daar had hij niet veel weg van. Nu kwam ik op het spoor van iemand die er juist voor paarden een hobby van maakt (Daar is dat rare woord weer) gegevens op te zoeken en afbeeldingen te vinden.
En hij heeft hem gevonden. De oude man in het bos had er verstand van want ze waren als twee druppels water.
Leuk is ook aan de tweede foto dat duidelijk te zien is dat Nelson haverwege de jaren zeventig nog gewoon ingezet werd op de boerderij. Geldersen zijn eigenlijk boerenpaarden, en dat bedoel ik als compliment

Virus

2008-02-29T17:16:00.003+01:00

Dit is een achterneefje van me.. Ver weg dus, hij is de zoon van mijn nichtje. Zo heet dat toch, een dochter van je moeders broer is een nichtje en daarvan een kind is een achterneefje in dit geval. Kijk, hij heeft ook het virus al te pakken.
Ik vond deze foto zo leuk dat ik hem stiekum van haar site gejat heb om hier ook te laten zien.... Wat een schatje he...

Versieren

2008-02-26T11:01:00.008+01:00

Ik versierde liever dan dat ik versierd werd... Kwestie van controle denk ik. Taart versieren ook leuk (en lekker). Slingers ophangen, meestal drama met slingers in de knoop en te weinig waardering voor het geleverde werk. Paard versieren, lastige klus als je niet van bandages en bijpassende dekjes houd. Paard versieren in de zin van; op de kop tikken. Lukt meestal niet in verband met banksaldo.
Je bankpas versieren, dat kan tegenwoordig wel. Je selecteert een foto of plaatje wat je op je pas wilt hebben, drukt op de knop en voila. Het ding wordt thuis gestuurd. (na afschrijving van een bepaald bedrag, dat snap je) Het maken of uitzoeken van een afbeelding is nog best een klus. Waar ik niet over na hoefde te denken was wat ik er op wilde hebben, iets met mijn paardjes. Wat anders... Ja mijn man, maar die stelt zich niet zo fotogeniek op, vandaar.
De onderste in de collage had mijn voorkeur, het is een vage bewogen foto, waardoor ik niet zo goed te ontcijferen ben en we hebben er zo'n lol op. Toch maar niet gedaan....
In geval van nood verlang ik toch altijd weer naar m'nne Frits. Ocho is een lieverd maar hij wordt nooit Frits.

Niet zichzelf

2008-02-24T22:28:00.004+01:00

Hoe doen moeders dat toch? Weten wat er met hun kind aan de hand is. Nou gaat de vergelijking natuurlijk niet helemaal op maar toch...
Het gekke is dat ik met Diever eigenlijk altijd precies weet wat er met hem aan de hand is. Al een week voordat hij een tumor op zijn oor begon te ontwikkelen voelde ik kanker bij ons in huis. Toen er een raar bultje op zijn oor begon te groeien wist ik daardoor meteen hoe laat het was. Nu is het Ocho waar wat mis mee is en ik heb geen idee wat.
Hij is niet echt lusteloos, maar ook niet vrolijk, een beetje sip. Hij drinkt altijd al veel maar het lijkt wel alsof er nu nog veel meer in gaat. Hij plast natuurlijk ook veel. Speelt niet echt met zijn maten en is tijdens het rijden niet vooruit te branden. Steekt zijn hoofd in de lucht, drukt zijn rug weg. Zelfs de buitenritten maken hem niet vrolijk. Ik haal mij van alles in mijn hoofd, zou het van de rui komen, of van de knoflook waar hij nu welgeteld tee druppies van gehad heeft. In zijn stalletje staat hij te staan met zijn kont naar de deur in plaats van met zijn hoofd er buiten om alles maar goed te kunnen zien. Hij is trouwens ook mager, zelfs met het fluffie van zijn wintervachtje zijn er nog ribben te zien. En ik voer hem toch al maanden flink bij. Zou het het bijvoer zijn?
Maar het naarste is dat ik eigenlijk nauwelijks contact met hem krijg. Hij zit in zichzelf. Kon hij het maar zeggen hè.
Tegenwoordig kan er vanalles, homeopaten, klankschalen therapie, paardenfluisteraars, gebedsgenezers, holisten, energiebanenwiggelroedelopers. Het is er niet eenvoudiger op geworden.

Hier is hij dan...

2008-02-23T18:20:00.007+01:00

De reuzenbaby....

Poehpoeh

2008-02-23T17:41:00.004+01:00

Weer op stal staan zonder zadel
Kijken hoe Es voor het eerst op Piek gaat zitten
Zadel lenen, maar niet zo lekker zitten
Beugels gaatje korter maken
Ocho niet vooruit te branden
Steekt neus hoog in lucht
Is vergeten wat galopperen is
Bochten? Kan hij dat dan...
Stoppen uit wanhoop
Hij moet blijkbaar nodig plassen
Koekjes eten bij een soort afscheid
Pretmeting regelen, schoft 1 meter 66
Longeerlesje geven
Groom spelen voor Z ruiter
Hele plukken haar opvegen
Geen sigaretten meer, sjit...
Zijn hond mag blijkbaar wel op stal komen (Grompel)
Nog een keer thee
Ongesteld van mijn schouderbladen tot aan knieën
Even zitten
Knuffel aan Otch
Tot morgen

Als het zo uitkomt

2008-02-22T20:09:00.005+01:00

Toen ik ooit eens leerde over emancipatie en wat dat nou inhield vond ik dat ik ook erg geëmancipeerd moest zijn. Ik kwam toch ook op voor mijn rechten en had feministische trekjes. Ik wilde daar maar al te graag bijhoren en mijzelf in dat hokje plaatsen.
Ik ben ook best handig en doe dus veel 'mannen’ klussen zelf. Waardoor ik ooit eens door een Bossche mevrouw in de tegenoverliggende flat toegeroepen werd: Gij hêt ok ginnè meejns neudig!! Toen ik de kozijnen aan het schilderen was.
Maar dat geëmancipeerd zijn is relatief. Zo zijn de kleuterjuf en ik naar het noorden geweest om daar een karretje voor een van haar paarden op de kop te tikken. Het was een eind rijden maar al kletsend waren we er zo. Na lang wikken en wegen werd er besloten dat het karretje mee naar huis moest op het speciaal daarvoor meegebrachte aanhangertje. Zo’n ding met gootjes voor de wielen en een lier om het karretje er op te trekken.
Het karretje er opzetten was een fluitje van een cent. Maar hoe voorkom je nou dat je het karretje onderweg naar huis verliest!? Spanbanden, touwtjes, honderdduizend knopen...
We boften dat de meneer die het karretje verkocht zich daar mee bemoeide en we lieten het tenslotte maar helemaal aan hem over.
Wij zijn namelijk alleen geëmancipeerd als het ons goed uitkomt...

Hobby

2008-02-21T17:34:00.003+01:00

Ik wil nog even voort borduren. Niet echt borduren want dat is een hobby van niks. Dat verhalen schrijven is dus leuk. Maar soms ook lastig. Wat ik wil is een verhaal wat lekker loopt en “Rond” is. Een inleiding, een afleiding en een inkoppertje, simpel gezegd.
Hobby vind ik maar een raar woord, dat zei ik al. Kanjer suggereerde de oorsprong van dit woord eens op te gaan zoeken:

Uit het engels:

Het engelse woord Hobby is een verkorting van ‘Hobby-horse’ ofwel ‘stokpaardje’. Stokpaardje, een geliefd onderwerp.
Hoby(n) (ca. 1200): Licht bewapende ruiter
Verbastering van Robin of Robert wat in de geschiedenis van Engeland blijkbaar een geliefde paardennaam was. Net zo iets als onze ‘Bles’ misschien.

Of uit het frans:

Aubin (ca 1350): Klein paardenras uit Engeland of Ierland
Afgeleide van Hober (oud fr ca 1307) onrustig bewegen
(Middel fr ca 1534) Obin, gebroken galop

De oorsprong van het woord 'Hobby' heeft dus met paarden te maken, en niets met kantklossen of postzegels verzamelen. En ja we zijn rond, want waar draait het hier nou allemaal om...

Trol

2008-02-19T18:34:00.004+01:00

Wanneer komt het nog voor dat mensen naar je hobby’s vragen? Ik heb dat altijd al een raar woord gevonden ”Hobby”. Het paste bij Holly-Hobby wat in mijn tijd, een lappenpop met een blauw bloemetjesjurkje aan was. Ik geef de voorkeur aan de woorden, favoriete activiteiten of interesses. Het schrijven van een Blog is er zo een, voor mij een prettig klusje. Het er op kijken ook. De interactie met mensen die op de blog reageren maakt het allemaal nog net even socialer. Anders zit ik hier ook maar voor de kat zijn viool wat verhalen neer te pennen. Leuk is ook dat het clubje vaste lezers langzaam elkaar leert kennen en groter wordt. Minder leuk daaraan is dat we een trol hebben. Claudia beschreef hem/haar laatst in haar reactie op “Ontmoeting” best trefzeker als: ‘Zielig’. En dat klopt, een trol is iemand die het blijkbaar belangrijk vindt wat te melden, maar daar wel altijd anoniem bij blijft. Nou is “trol” niet echt een mooie naam en dat is niet voor niets. De trol die hier geregeld iets moet melden, meldt dan ook niet zulke heel aardige dingen. Hij of zij is heel goed in het mis-interpreteren van wat er staat of maakt daar een hobby van. Rellen is in elk geval het doel. Nou is dat ook nog niet zo erg maar ik heb de indruk dat het niveau van de trol langzaam aan het afzakken is. Nu zou ik als ik dat wilde een ban over het IP adres uit kunnen spreken, maar ach, ieder zijn hobby.

Parfum

2008-02-18T23:52:00.005+01:00

Ik stapte een drogist van de alternatievere soort binnen op zoek naar essentiële olie in de smaak knoflook. Er was een heel rek vol met de meest heerlijke geuren maar knoflook zat er niet bij. De mevrouw in de winkel keek mij na mijn vraag naar knoflookolie stomverbaasd aan. Knoflook? Maar essentiële oliën ruiken heel sterk omdat ze zeer geconcentreerd zijn... en daarbij trok zij een heel vies gezicht. Zij wist zelfs niet of er wel en olie in de smaak knoflook bestond. Als ik dan toch knoflook wilde gebruiken dan kon ik beter van die reukloze dragees gebruiken. Maar het gaat juist om de lucht.
Als ik door middel van knoflook Ocho vies wil laten ruiken zodat hij minder last van steekbeesten heeft dan moet ik nu al beginnen met het toedienen van het luchtje. Tegen de tijd dat het steekbeestenseizoen begint moet hij doordrongen zijn van de lucht. Je kunt dan elke dag gedroogde knoflooksnippers geven. Maar ik wil het makkelijker maken voor mijzelf en hem een keer in de week een druppie essentiële olie geven. Dat lijkt me trouwens ook lekkerder voor hem.
Via een internetbedrijf in drogisterijartikelen speciaal voor paarden heb ik mijn knoflookolie gevonden. Keurig met een druppelaartje er bij. Je wilt dat spul namelijk niet op je handen krijgen want dan stink je een uur in de wind en dat een week lang. Helaas moest eerst het doppie er af, daarna zo’n altijd onwrikbaar afdek folietje wat gegarandeerd verkeerd afscheurt en daaronder zat nog eens een soort dopje met een gaatje er in. Het druppelaartje zit nu keurig op het flesje geschroefd.
En het is heel gek, mijn man vind het ineens niet zo leuk meer om naast me te slapen, ik snap er echt niks van.

"Machinevoer"

2008-02-15T21:58:00.009+01:00

Toen ik mijn voornemen bekend maakte heb ik behoorlijk wat vragen gekregen: waarom ik dat nou wilde zien, daar bij wilde zijn, of ik het niet gruwelijk vond, of ik ook paarden vlees at...
Ik kan niet zo heel goed uitleggen waarom. Het zat ongeveer zo. Ik zag eens op het forum een filmpje wat tijdens een eerdere excursie gemaakt was. Het was een filmpje van het schieten van een paard in het slachthuis.
Tot mijn verbazing vond ik het mooi, dierwaardig, niet gruwelijk of zo. Dat had ik niet verwacht. Die verbazing was de grondslag om het eens in het echt te zien. En dat is nu gebeurt... En het was wat ik verwachtte, leerzaam, niet gruwelijk.
Dat begrip lag ondanks zijn goede bedoelingen niet aan de slachter, hij had niet zo veel tanden meer en als hij sprak zonder peuk tussen zijn lippen dan hoorde je: "Hawewara martsjejo grummelegrum paardsj gawagawa duuissssjj eng?" Gelukkig waren er ook verstaanbare mensen in de buurt die uitleg bij het proces gaven.
In mijn beleving was het eerst een paard, één seconde later een kadaver en al heel vlot werd het vlees wat bewerkt moest worden. Ik had er geen associaties bij. Als het Ocho was die daar geschoten was dan had Ocho gebleven en was het nooit “vlees” geworden. Als eigenaar moet je hier niet bij willen zijn. Ik ben ook blij dat ik Frits niet heb laten slachten, dan had ik het vandaag een stuk moeilijker gehad.
Toch snap ik het nu en is het wel een duidelijkere optie voor ooit geworden. Kijk, want Frits is dus naar de kadaverdienst gegaan, en daarvan wist ik helemaal niet wat er met de kadavers gebeurt. Ondanks dat ik dat eigenlijk niet wilde weten heb ik er toch over gelezen. De kadavers gaan door een machine die er kleine stukkies van maakt.....
Dan is dit toch beter, alleen al omdat ze dan geen “machinevoer” worden.

Hierbij ook een link naar de foto's maar die moet je echt alleen bekijken als je zeker weet dat je dat wilt. Klik hier

Boswachter

2008-02-13T13:23:00.000+01:00

Diever loopt altijd los, behalve als we een winkel in gaan, dan vind ik het wat onbeleefd. Ik ben er één keer door de politie op aangesproken, maar toen ging Diever prompt naast mijn fiets zitten toen de agente me aanhield. Doet hij anders nooit en het maakte indruk. Hij moest aan het riempje wat ik juist die dag niet bij me had. Of ik de volgende keer aan zijn riempje wilde denken. Nou, ik denk er trouw aan.
In de Drunense Duinen zijn gedeeltes waar honden los mogen lopen. Vaak is daar ook een stuk duin bij daar waar geen echte paden meer zijn. Dat is dus de enige plek waar ik met Diever en Ocho samen niet in overtreding ben. Toch speelde de boswachter het klaar om juist op zo’n stuk me aan te spreken over mijn “loslopende” hond. Ook voor het eerst overigens en naar ik hoop voor het laatst. Boswachters weten het altijd nog zo goed als ze je al een keer gewaarschuwd hebben.
Het argument was dat je vanaf een paard je hond toch niet kunt controleren, zeker niet als het een windhond betreft. Als hij wild ziet gaat hij er zo achteraan. De man was duidelijk op de hoogte. Ik ben braaf rustig gebleven en heb verteld dat ik hem altijd scherp in de gaten houd en dat Diever luistert als ik hem op tijd terug roep. En het is waar, één keer is hij achter wild aangegaan en heb ik hem binnen 30 meter sprint terug kunnen roepen.
De boswachter vond ook dat als zo’n hond gaat rennen je niet snel genoeg van je paard af kunt komen om hem tegen te houden. En dat is het nou net. Ik kan beter op Ocho blijven, dan kan ik Dief misschien nog een beetje bijhouden....
Het hele geval liep met een sisser af, het had ook al te raar geweest als ik juist op dat stuk duin een bekeuring gekregen hadden.

Spionage

2008-02-12T18:16:00.000+01:00

Als ik niet op stal ben dan stel ik mij afhankelijk van het tijdstip van de dag voor wat Ocho op dat moment aan het doen is. Aan het eten, aan het staan, staren, aan het spelen, in zijn stalletje naar gevallen brokjes zoeken. Helemaal zekerheid heb je over dat idee natuurlijk nooit. Het is dus fijn als er iemand voor je spioneert en je even een ooggetuigenverslagje daarvan doet.
Ik kreeg dus mail van Yvie met de titel: “Dit is wat Ocho doet als jij er niet bij bent....”

Die laatste is trouvens niet Ocho maar Piek, het nieuwste vriendje in de weide

Ik sta er gekleurd op

2008-02-11T15:07:00.001+01:00

Gisteren

Vandaag

Ontmoeting

2008-02-10T17:33:00.001+01:00

Met dit soort geweldig weer en dan ook nog op zondag is het erg druk in de natuur. Voor je het weet sta je in een soort file en je komt nog eens wat tegen. Zo waren er zeven mensen bij een voorval betrokken, twee wandelaars, vijf ruiters.
HappyAppy en ik zeiden net tegen elkaar dat we toch zulke fijne bospaarden hebben. Nergens van schrikken, altijd onder controle te krijgen, dapper en rustig. De wandelaars stonden op een kruispunt van verschillende paden op hun kaart te kijken. We raakte aan de praat, ze wilde wel graag weten waar ze nu waren. Van links naderde drie ruiters. 20 Meter van ons groepje vandaan wordt er ergens van geschrokken, getrappeld, gebokt, gesprongen, gedraaid en gaat één van de paarden er bij liggen. Eenmaal bevrijd van de ruiter nam het een spurt in de richting waar hij vandaan gekomen was. De ruiter krabbelde op en holde achter zijn galopperend paard aan. De overige twee ruiters hadden alle moeite hun paarden bij zich te houden en stuiterden van links naar rechts over het pad.
We lieten samen met de kaartlezers stomverbaasd het tafereel aan ons voorbij gaan. Dicus en Ocho keken er naar, keken elkaar eens aan en het was alsof ze hun schouders er over ophaalde. Geen stap hebben ze verzet, geen onrust niks. Zelfs Diever was er bij gaan zitten en keek er naar.
De overgebleven paarden hinnikte hun vriend weer naar zich toe, de ruiter klom weer op zijn paard verklaarde nog even dat er niets ernstigs aan de hand was en daar gingen ze weer. Fijne rit...

Rondzingen

2008-02-09T18:47:00.000+01:00

Er was een zieke die niet meer beter kon worden en nu is hij er niet meer. Hij is net als m’nne Frits zachtjes ingeslapen. Omdat er dan altijd zoveel emoties zijn op stal besloot ik er niet bij te willen zijn. Ik bleef lekker thuis, geen zin in zoveel toestanden om me heen. Ik zei het jochie gedag, goeie reis en de groeten aan Frits en heb hem niet weer gezien.
Nu liet ik mij later tegen een paar stalgenoten ontvallen dat ik mij afvroeg waar de operatie plaats gevonden had. Nadat Frits was ingeslapen was het paard van het weitje waar dat gebeurde een paar dagen flink van slag. Ze vond het maar niks die lijkenlucht in haar wei. Maar niemand wist waar en ik dacht er verder niet over na.
Vertelt de directeur mij een paar dagen nadien dat “men” vond dat de paarden zo onrustig waren doordat het zieke dier daar ingeslapen was.
Hij had er wel pret om want dat was namelijk heel ergens anders gebeurt, ver buiten zicht, geur of gehoorsafstand van de rest. Hoe ze daar nou toch bij kwamen...?
Ofschoon ik dat op mijn vingers na kon tellen heb ik maar even niks gezegd. Dingen die ik zeg duiken namelijk later opnieuw op, maar dan anders...

De juiste volgorde

2008-02-08T17:43:00.001+01:00

Het lenen van spullen is altijd een risico. Daarom houd ik er ook niet zo van om zaken te lenen. Uitlenen kan me vaak niet zoveel schelen, maar lenen is eng. Er kan van alles mis gaan.
Ik zin al een poos op manieren om Ocho te trainen de trailer op en af te lopen zonder gemekker. Maar zonder eigen trailer is dat lastig. Eens een keer oefenen is niet genoeg om het ook te laten beklijven.
Er zijn erg lieve mensen op de rijvereniging waarvan ik tijdens haar les, hun trailer mocht proberen. Ik kan ook zo naïef zijn want wat kan er nou kapot gaan aan een trailer??

Het werd een heel gedoe. We denken dat Ocho ooit zijn kop gestoten heeft bij het betreden van de trailer want als zijn hoofd en boeg er eenmaal goed in zijn maakt het hem niet meer zoveel uit. Maar voorlopig is het twee stappen op de laadklep en dan weer terug. Met vereende krachten van de directeur, de lieve meneer, mijzelf en een zweepje lukte het toch. Dat was één...
Het er af halen dacht ik wel even alleen te kunnen. Als ik beter nagedacht had dan had dat misschien ook wel gelukt. Maar ik dacht niet na en dat is meestal fataal als je met paarden werkt. Ik voel mij ZO dom, schuldig, vol schaamte....
De juiste volgorde is: paard losmaken, klep naar beneden, stang er achteruit. Paard vastpakken en voorzichtig in zijn teruguit. En wat doe ik, klep naar beneden, stang er achteruit... Ocho komt vast naar achteren, gaat hangen, breekt los, knalt knoer hard met zijn hoofd tegen het mijne en gaat op zijn gemak de omgeving eens een beetje verkennen.
Dat ik nu een hechtstrippie op mijn wenkbrauw heb dat kan me niet zo schelen. De lieve meneer zou naar de boerenbond gaan en even nieuwe paniekhaken halen en die er weer aan zetten, zo weer gefixt.
Maar dat dus door mijn doen de boel kapot getrokken is daar kan ik dus van wakker liggen, diepe schaamte. En dan heb ik het nog niet over allerlei rampscenario’s die Ocho in geschrokken toestand hadden kunnen overkomen.
Nee dat was dus de laatste keer dat ik het zo aangepakt heb en ik zin maar weer verder over manier waarop ik het toch kan oefenen met de Otch (die ik nog niet helemaal vergeven heb).

Klusje

2008-02-04T17:40:00.000+01:00

Omdat nu eenmaal niets altruïstisch is was ik blij dat Kanjer zin had om naar mijn les te komen kijken. Dat is niet alleen gezellig maar als geheime agenda had ik dat zij dan voor mij wat foto’s van de les kon maken. Ik maak overal foto’s van maar foto’s van de les heb ik bijna geen. In de avonduren is het ondanks de verlichting net te donker in de bak en meestal is er niemand beschikbaar om foto’s te maken. Dit was dus een uitgelezen gelegenheid om haar met dit klusje op te zadelen. Als voorbereiding heeft ze mij bijtijds uit bed gebeld, heb ik haar opgehaald in het dorp waar zij woont en heeft zij met Diever als dankbaar onderwerp even zitten oefenen met de camera.
De les was geweldig. Niet makkelijk maar wel met veel resultaat. Ocho was heel braaf, heel voorwaarts. We lieten spontaan alles zien waar we zo druk op geoefend hebben. Mooi bochtenwerk, ronde voltes, aanspringen met rechts, stapjes wijken. En natuurlijk heb ik weer een boel tips en huiswerk mee gekregen voor komende tijd.
Een buitengewoon interessante les blijkbaar want Kanjer vergat spontaan om foto’s te maken. Daar ga je dan met je geheime agenda....
Eenmaal klaar met lachen en ginnegappen stond het prive drinkbakje van Diever al weer klaar in de keuken, daar denkt ze dan weer wel aan. Lief he....

Kinderziektes

2008-02-03T16:20:00.000+01:00

Mijn baby, noem ik hem wel eens... Of dan hoor ik mijzelf zeggen: “hij is nog maar een baby”. Wel een baby van 500 kilo waar je bovenop kunt gaan zitten, maar dat maakt niet uit. En sommige dingen van hem zijn ook zo babyachtig, dat hij zijn hoofd achter mij kan verstoppen als hij iets spannends ziet. ‘Koekoek, als ik het niet kan zien is het er niet’
Hoe hij kan kijken als hij staat te suffen in de weide. En al die lieve zachte haartjes, dat nog dunnige van een veulen. Hij is nog duidelijk in de orale fase en moet alles vastpakken met die klepperende lippen van hem.
En zoals een echte moeder maak ik mij zorgen als er ook maar even iets mis lijkt te zijn. Deze keer over zijn billen. Zijn blote billen, hij schuurt ze kaal, ze zijn helemaal schilferig en ik kan de haren die nog aan de randjes zitten er bij plukken tegelijk afkrabbelen.
Happy Appie zei dat het kinderziektes waren..... En de kleuterjuf wist het zeker, Ocho heeft luieruitslag....Nou jaaaa!
Dan moet ik mij dus als zijn moeder opstellen en alsof het de gewoonste zaak van de wereld is luierzalf gaan halen. Voor een paard wel te verstaan, zou één potje genoeg zijn?

Zwijmel en zucht

2008-02-02T13:47:00.000+01:00

In januari !?

2008-02-01T08:32:00.000+01:00

Wordt ik nou zo oud dat ik in mijn geheugen moet gaan graven op zoek naar winterweer...? Toen we een hol groeven in een opgewaaide sneeuwberg waar we dagen in speelden. Of er zoveel ijzel gevallen was dat we op straat konden schaatsen en dat de moonboot in no time mode was omdat het 20 graden vroor.
Toch ging ik op mijn fietsje naar school, dat was bij ons thuis heel gewoon. Wel droeg ik dan twee van die palestijnse sjaals, één om mijn hoofd en één om mijn hals een dikke trui een warme jas en dikke sokken. Op school aangekomen had je dan koude voeten en dus liep je een poosje zonder schoenen rond dan werden ze wel weer warm. En wanten voor de handjes want die waren warmer dan handschoenen. Het liefste van die suede met "schapenwol" aan de binnenkant. Het knerpende van de fietsbanden in de sneeuw. Als je er een beetje aan gewend raakte dan kon je in de sneeuw prima fietsen en was je vaak sneller dan met de auto, laat staan de bus.

Ik verlang er naar, naar zo'n winter. Zo'n winter waarin het buffelen is met emmers water en bevroren waterbakken. Waarin de mensen elkaar weer eens moeten helpen. Een winter waarin de klagende pubers genezen worden van hun ideeen over wat koud is. Een winter waarin al het lopend, kruipend, stekend ongedierte kapot vriest, een winter waar je nog eens over na kunt mijmeren.
En dat is nou net wat ik nu aan het doen ben, lekker warm bij de kachel omdat het één dagje wat gurig is bij 4 graden celcius. Tssss

Primeur in mineur

2008-01-31T15:01:00.000+01:00

Het is wel eens lastig om een afspraak te maken met de juf voor een volgende les. Dat ligt niet aan haar hoor, dat ligt aan het schema en de tijden waarop de bak beschikbaar is. Zij kan alleen in de avonden en dan zijn er meestal lessen e.d. in de bak. Een keer in de veertien dagen is de bak al om 20.00 uur tot de beschikking van anderen en dan spreken we dus meestal af. Op die dag heeft springen voorrang op dressuur en we kunnen dus de pech hebben dat er op dat moment gesprongen wordt. Je mag er gerust bij, het is namelijk geen les, maar het is wat lastiger en onrustiger.
Ik mij laatst haasten naar de les. Eerst eten, uitbuiken, omkleden en hopla de auto in. Aangekomen op stal realiseer ik me dat ik mijn zadel vergeten ben. Duh...! Terug naar huis, zadel opgehaald, knuffelen, poetsen, opzadelen enzovoort. Tegen de tijd dat ik in de bak aankwam bleek deze vreemd genoeg helemaal leeg te zijn. Het licht was uit, geen ponyspringen, geen paardenspringen niemand. En het was nog niet eens carnaval...
Geweldig, alle licht, lucht en ruimte voor ons alleen Yippieieieie.....!
Braaf instappen. En terwijl de juf binnenkomt draven we aan.... Stop maar! De juf heeft het meteen gezien Ocho is niet rad. Einde les, pffff. Een raar gevoel, na zoveel haasten hollen, stilstaan, achteruit en vooruit zo’n anticlimax.
Ocho krijgt nu even vrij, we hebben misschien wat te hard door het bos gecrosst of meneer heeft te wild met zijn vriendjes gespeeld. Wie zal het zeggen...

"DE SECTOR"

2008-01-30T17:09:00.000+01:00

Ambitie uit de nota dierenwelzijn 2008 hoofdstuk: Paarden

De sector komt binnen een jaar met een plan van aanpak om te komen tot de noodzakelijke welzijnsverbeteringen (huisvesting, voeding, transport en trainingsmethoden), waarbij ik inzet op een realisatie binnen 3 jaar. Wanneer dit niet gebeurt zal de overheid regels stellen. (notaparagraaf 8.3)
Doel: Welzijnsverbetering bij paarden.
Wie: De sector.
Resultaat: Plan van aanpak voor de welzijnsproblemen bij paarden waarbij huisvesting en trainingsmethoden prioriteit hebben. Samen met de sector oplossingen vinden voor welzijnsverbeteringen inzake individuele huisvesting welke experimenteel zal worden getoetst.
Planning: Najaar 2008 moet er een plan van aanpak vanuit de sector liggen.

Wie in godesnaam is “DE SECTOR”? Is dat de KNSH, een of meerdere stamboeken bij elkaar, de maneges, de boer wiens oude paard mag blijven tot hij gaat.
Want dat is in mijn ogen het geneuzel.
Er zijn naar schatting 450.000 paarden in Nederland, 50.000 lopen in de sport. Een KNSH en een KWPN zijn volgens mij dan ook niet “De Sector”.

Zolang er niemand de verantwoordelijkheid werkelijk hoeft te nemen zal hij niet genomen worden.

In 2007 is er 100.000 euro uitgetrokken door de overheid voor “De sector” Ik geloof dat het gespendeerd wordt aan voorlichting, campagnes en folders. Maar wie bereiken we daar nu helemaal mee.
Is het dus een taak voor de overheid, die dan weer regeltjes op gaat leggen die gecontroleerd moeten worden? Een waar nog voor de regeltjes er zijn wel weer een maas in het net op gevonden zal zijn.
En eerlijk gezegd snap ik dan weer niet waarom het niet makkelijker gemaakt wordt om iemand te verbieden nog langer dieren te houden of verzorgen. Een soort curatele lijkt me ook wel wat.
Even wat essentiële regels voor het welzijn van paarden uit mijn losse mouw schudden:

Beschutting
Voldoende voedsel en ruwvoer
Altijd beschikking over drinkbaar water
Minstens 4 uur per dag weidegang, het streven moet 24 uur weidegang zijn.
Houderij in kuddes of kleine groepen
Een paard/pony dient altijd gezelschap te hebben aan een ander paard/pony
Stallen dienen licht en luchtig te zijn
Stallen minimaal 3.5 X 4.0
Stalbedekking stro of vlas, geen houtkrullen
Centrale basisadministratie die papieren uitgeeft en doorgeeft bij verkoop of afvoer
Verplichting elke 8 weken de hoefsmid te laten komen.
Verplichting tot jaarlijks enten
Verplichting tot 4 x per jaar ontwormen
Verplichting tot dubbel-blinde hengsten, merrie en veulen keuringen.
Verplichting tot bitloze optomingen bij niet gevorderde manegeruiters.
Verbod op slofteugels
Verbod op scheren van tastharen
Verbod op stang en trens, pelhams, rollenbitten
Verbod op het uitbrengen van paarden in de sport voor hun 5e jaar. (dravers 3 jaar)
Verbod op vervoer van meer dan 6 paarden of 8 pony’s in een wagen.
Verbod op vervoer per trailer of vrachtwagen dat langer dan 4 uur duurt.
Verbod op transport van een Nederlands paard (met een in Nederland aangebrachte en/of geregistreerde chip) binnen vier dagen na een vorig transport.
Totaal verbod op het dragen van een gecoupeerde staart in Nederland voor veulens/paarden vanaf 2008.
Afschaffing van de definitie “Vrij beroep” voor het vak van hoefsmid. Een degelijke opleiding is gewenst en verplicht.
De inzet van laagdrempelige cursussen voor aanstaande paardeneigenaren over het hoe en wat van een paard/pony of ezelachtige.

Zo, dat waren in elk geval al drie van de vier speerpunten die men met de nota wil bereiken. Het speerpunt trainingsmethoden daar heb ik me even niet aan gewaagd, weet ik veel hoe ze in de draverijen trainen, of in het western, het trec en zo zijn er natuurlijk wel meer waar ik geen kaas van gegeten heb.
Maar het grootste probleem is natuurlijk de controle op al deze dingen. We moeten naar een cultuuromslag toe. Dit soort regels zijn allicht een begin.

Mijn oma zei het al: Verbeter de wereld begin bij jezelf!

Speentje

2008-01-29T07:14:00.000+01:00

Tijdens zo’n buitenrit zie je nog eens wat en ik vind het leuk om te fotograferen wat mij onderweg opvalt. Het moet iets gek, ontroerends of opvallends zijn wil ik het willen hebben. Iets wat afwijkt en waar ik zelf geen hand in gehad heb. Ik mag zelf niets verplaatsen, het moet zo aangetroffen zijn. Een uiting van onze Hollandse cultuur, maar dan in het klein, of soms ook een ordinaire blijk van vervuiling, dat kan natuurlijk ook.
Dit trof ik aan ongeveer twee meter van de grond aan een takje van een boom.
Nou vraag mij toch af of er nog naar gezocht zal worden. En als dat zo is, hoe groot is de kans dat het ook gevonden wordt.
Hij heeft van de aardige vinder dezelfde status gekregen als een afgewaaide sjaal of een eenzame handschoen. Als men zo’n winterartikel vindt dan legt of hangt men het op een opvallende plek waar het gevonden kan worden en niet onder sneeuw en modder terecht komt. Een hoge plek, zo ongeveer op ooghoogte heeft de voorkeur. En daar hing hij dan...
Ik ben alleen bang dat hij er nog lang zal hangen. In mijn gedachten zie ik hem met een grote boog uit de wandelwagen gekeild worden en om hem daarna te zoeken zou ik naar de grond kijken...

Happy endings

2008-01-28T18:36:00.000+01:00

Ik houd erg van leer. Als ik moet kiezen tussen het sterkere kunststof en leer dan blijft het een hele opgave om niet voor leer te gaan. Het leer dat ik heb moet dan ook goed verzorgd worden, het is al met al tamelijk kostbaar.
Zo ook mijn rijlaarzen. Die worden elke week gepoetst en ik bewaar ze met lege spaflessen er in zodat ze niet stiekem inzakken. Omdat ze zo duur zijn wil ik er toch wel drie jaar in kunnen “wonen”. Dat onderhoud moet dus gewoon. Mijn huidige paar heb ik gekocht in september 2005 en ze zien er nog echt goed uit. Maar onlangs ging het mis en ik kon het niet voorkomen. Het treklipje van de rits brak af, en dat is verrekte lastig. Dus naar de schoenmaker en daar moet ik even niet opgelet hebben. Het vervangen van het lipje was geen enkel probleem, pffff. Maar toen ik mijn laarzen weer wilde gaan gebruiken klopte er iets heel erg niet. Het binnenzooltje en het losse hakje wat ik gebruik waren verdwenen. Hoezo is het nodig die dingen er uit te halen bij het aanzetten van een nieuw lipje????
Het effect was onbruikbaar, een voet die rond klotst in een plots te ruim geworden schoen zonder enige voetbed. Kreukels in het leer die niet meer zitten waar ze horen.
Bij elke stap had ik een gevoel alsof ik ongemerkt van een stoeprand afstapte. Een gevoel wat iedereen wel kent. Een stap alsof je een meter in de leegte stapt, je rug een vreemde bocht naar opzij moet maken en je heup plots moet kantelen, in mijn geval naar links. Het doet je evenwicht geweld aan, die snapt het niet meer en je gang is eventjes erg ongebalanceerd en wankel. Intussen hoop je dat niemand je misstap gezien heeft.
Ik ben geneigd om naar de winkel te rennen en nieuwe hakjes en zooltjes aan te schaffen. Maar elk bezoek aan een paardenwinkel blijft een aanslag op mijn geld. Dus ik informeerde bij de afdeling gevonden voorwerpen van de schoenmaker. En jawel daar waren ze zich al aan het afvragen welke schoen dit zooltje zou passen. Morgen is de hereniging van laars, zooltje en hakje en wat zullen ze blij zijn...
En ik ook.

Geen toeval

2008-01-24T11:55:00.000+01:00

Diever was negen maanden toen hij bij mij kwam. Het was een vreemd verhaal. Ik twijfelde al een hele poos of ik aan een hondje zou beginnen. Ik had een poos een ‘leenhond’ gehad. Ook een whippet en het windhondenvirus had me al goed te pakken. Als ik al een hond zou nemen dan moest het er zo een zijn.
Ik besloot om het niet te doen, er zou geen hond komen. Ik woonde op dat moment alleen, en wat als ik dan ziek zou zijn of weg wilde. Omdat dat niet handig is zag ik er van af.
Het was nog maar een week na dat definitieve besluit toen ik met de eigenaar van het leenhondje eens ging kijken op de hondenrenbaan in de buurt. We hadden niet eens echt belangstelling. Het was 17 oktober 1999 zondag, we verveelde ons, vandaar...
Ik ontmoette er Ada, ze zat in de rats want ze had een hondje gefokt en die was nu bij een nieuwe eigenaar en daar moest hij nu weg en blablabla. Ik snapte het probleem niet zo, weg is toch weg. Of ik hem niet wilde hebben. Dus ik vertelde dat ik net besloten had dat ik geen hond zou nemen. Wat later kwam zij met een vreemdeling en een hond naar me toe. De man zei:’ jij wilde een hond hebben, alsjeblieft...’ Hier is de riem, hier zijn de papieren, Houwdoe... Ik kon nog net vragen hoe hij heette. En dat was Dief. Hij was verlegen en wist zich duidelijk geen raad. Ik beloofde Diever ter plekke dat ik goed voor hem zou zorgen en dat hij zijn hele leven lang bij mij zou mogen blijven. En zo ist gekomen, het moest blijkbaar zo zijn.

Bovenmaats

2008-01-23T01:21:00.000+01:00

In Afrika troffen wij in het rieten dak boven het bed een spin. En niet zomaar een spin, hij was ongeveer zo groot als mijn hand. Mijn man ging uit zijn dak, want hij heeft het niet zo op spinnen. In Afrika heb je veel beesten waar ik het niet zo op heb, maar die zijn over het algemeen of groter, of in grote aantallen als ik het er niet zo op heb. Ik ga griezelen van krokodillen, mitoshi mieren (dat zijn van die enge colonnes forse mieren die alles eten wat ze op hun weg vinden), nijlpaarden en buffels. Ik vind ze allemaal prachtig om te zien, maar niet te dichtbij graag.

In Nederland vind ik niet zo heel erg veel griezelig. De muizen hebben zich niets aangetrokken van het dansverbod en gaan nog steeds fijn te keer in mijn kast. Nu staat er dus een val in. Een val met een raampje en als ze er dan inkruipen dan kunnen ze er niet meer uit. Wat te doen met deze levende muizen? De directeur had daar en oplossing voor. De val openmaken waar Coco-tje zijn hundje bij is. Die vat ze wel. Het bewijs daarvan lag in een grote bak. Het waren overigens wel bovenmaatse muizen, brrrr griezelig.

Ouwe reus

2008-01-22T00:09:00.001+01:00

Negen !

Grondwerk

2008-01-21T17:14:00.000+01:00

Ik heb een tic. Ik kan namelijk het verschil tussen links en rechts niet vasthouden. Ik moet elke keer weer nadenken wat wat nou is. Dat geeft dan een heel klein stukje vertraging in het reageren. Bij het rijden heb ik daar wat op gevonden. Ik heb een afspraakje met de juf dat we het hebben over binnenkant en buitenkant. Dat is in de bak namelijk heel makkelijk. Ocho lijkt op zijn baas, of de baas lijkt op hem natuurlijk, al lijkt mij dat gezien het leeftijdsverschil wat onlogisch. Hij kent ook het verschil niet tussen links en rechts.
Als hij rechtsom loopt kan hij gewoon niet in de juiste galop aanspringen. Volgens de juf doe ik alles goed en moet hij dit gewoon even leren. Maar gezien mijn tic vraag ik mij af of ik een of andere hulp soms per ongeluk verkeerd om geef. Ik vind het ook nog eens lastig om te voelen of Otch goed galoppeert. Daar heb ik nu ook wat opgevonden. Ik longeer met twee lijnen wat, hoewel het niet onze hobby is, wel duidelijkheid geeft. Het is zo knap van Ocho dat hij ondanks een kleine cirkel en een flinke stelling toch nog verkeerd aan kan springen...
Longeren is een gedoe, zeker met twee lijnen en een paard wat niet snapt waarom steeds terug moet komen als hij net aanspringt. Aangezien er buiten alleen nog maar blubber rest, lekker droog in de bak. Word ik er op aangesproken dat ik geen cap draag terwijl ik in de bak bezig ben...???? Nooit geweten dat dat ook zou moeten als je niet op een paard zit. Maar als je naar het bord kijkt dan zou je het zo kunnen stellen ja...
Zie je het al voor je, alle instructeurs, mensen die door de bak lopen om even naar het toilet gaan, en onderhoudsmensen die even in de bak iets willen doen...Misschien zijn ze bang dat het dak naar beneden komt of zo....

Precies

2008-01-15T18:13:00.000+01:00

Uithuilen

2008-01-14T21:19:00.001+01:00

Tegenwoordig is het zo dat er in allerlei bedrijven en scholen een vertrouwenspersoon aangesteld is. Als er iets niet in de haak is dan kun je daar naar toe en dan moet je hopen dat die persoon ook werkelijk te vertrouwen is en je een stukkie verder kan helpen. Ook in het dagelijks leven zijn er vertrouwenspersonen, je lief, je vriendinnen, vrienden, familie enzovoort... Dan moet je wel altijd uitleggen wat er nou aan de hand is, en praten hè. Praten moet... en overleggen...
Soms wil ik dat niet, dan moet er gezwelgd worden. Het kloterig en dat is nu eenmaal zo. Ik weet al dat praten niet meer helpt. Ik weet al dat gezelschap me alleen de toestanden onder het kleed doet vegen want ik laat het niet zien. Onwil, schaamte, er geen gat meer in zien. Het hoort allemaal bij dit gevoel, bij deze toestand.
Gelukkig is er dan een vertrouwenspaard waarbij er gewoon even uitgehuild kan worden. Een die geen vragen stelt en gewoon staat te bedelen om zijn bal en knabbelt op zijn stro. Waar even tegen aan gehangen kan worden en die een wollige warme vacht heeft. Zijn snoet tegen mijn gezicht, zijn ogen zoeken de mijne en dan voel ik me weer even rustig. Gewoon even samen en even niets.

De kift

2008-01-10T17:32:00.000+01:00

In de rijhal vergaap ik mij aan alle types die je daar tegenkomt. Iedereen is zo fanatiek met zijn paard bezig. En dan rij je eens met die en dan weer met die. Zo leer je nog eens wat andere mensen kennen. En wat is er toch tussen al die ruiters. Over werkelijk iedereen wordt wel wat gefluisterd. Die z’n paard.... Ze kan niet rijden.... Tuurlijk krijgt ie zo rugproblemen.... Die...lesgeven tssss. Pakt veel te hard aan... en ga zo maar door. Iedereen kan van iedereen wat zeggen en bijna niemand doet het hardop. Wat maar goed is ook.
Als je echt bonje wil hebben dan moet je iemands paard afkraken, dat helpt echt heel goed.

Was ik daar dus aan het rijden, zegt een mevrouw waarvan gefluisterd wordt dat....tegen mij, over Ocho: Tja hij is wel leuk, maar ik vind wel dat hij zijn achterbenen beter mag gebruiken. Hij loopt zo sloom.
Nou had ik op de kast kunnen gaan zitten. Maar gelukkig kon ik haar uitleggen dat hij nog heel jong is en dat jonge paarden de kracht nog niet hebben om het achterbeen te gebruiken zoals dat het liefst gezien wordt in de dressuur. Dat Ocho gewoon nog sterker moet worden. Maar ik zei wel, op een toon alsof zij héél dom was, er achteraan: “Dat kun je toch wel zien of wist je dat gewoon niet. Tja de kift....Ik mag er dan wel aardig uitzien, maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik dat ook ben.

De meisjes van Verkade

2008-01-09T18:27:00.000+01:00

Het doet mij steeds veel plezier om de paarden te horen en zien eten. Ze hebben allemaal hun eigen eetgewoontes. B heeft voor zijn stal een grote oude olieton staan waarin hij zijn hooi opgediend krijgt. Hij heeft namelijk onbeperkt hooi en daar maakte hij een rommeltje van. Nu is die rommel wat makkelijker op te ruimen (lees; terug in zijn ton te stoppen) en gooien we wat minder hooi weg. Ook zijn er een paar schrokkers die met driftige gebaren als wildemannen op het voer aanvallen alsof ze bijna omkomen van de honger. En dan is er nog een heerschap die denkt dat iedereen zijn voer af wil gaan pakken, wat dus nooit gebeuren zal.
Ocho heeft ook iets raars. Hij sopt... Met een delicaat gebaar pakt hij wat hooi of kuil in zijn muil stopt dat dan in zijn waterbak. Pakt het dan opnieuw om dan pas te kauwen en slikken.
Zijn eetgewoonte levert een onvoorstelbare zooi op. Hij kan niet zonder morsen soppen. En doordat hij zoveel water eet is zijn mest vaak gedeeltelijk van de dunne. Daarin staat hij dan met zijn bal te spelen, of hij gaat er eens lekker in liggen rollen of slapen. Zelfs zijn oren zitten soms onder de smurrie. Dan is er nog zijn waterbak waar altijd halfverteerde stukjes hooi, stro en kuil in zit. Brrr, vies en koud en dat mag ik dan weer schoonmaken. Als het nou koekjes waren en warme thee....

Equines therapeutes

2008-01-06T00:49:00.000+01:00

Als je wat al te assertief bent dan is dat best lastig want daar schrikken de mensen van. Dat is niet erg daar ben ik voor behandeld. Maar sindsdien lijkt het wel of de opvoeding die mijn ouders me gegeven hebben aanslaat. En daardoor heb ik er soms last van dat ik liever beleefd ben dan dat ik nee zeg. Of zou ik toch gewoon oud worden.
Terwijl ik het papje van meel voor de Otch maak komt Truus me vragen of ik tegen neefje wil zeggen dat hij, yadiyadiponyyadibla....En het is gelukt, ik heb nee gezegd. Onmiskenbaar en duidelijk nee. Het is niet mijn kind, niet mijn pony; nee dat doe ik niet.
Yvie was de onopvallende toehoorder en bevestigde met haar veelbetekenende blik dat dit heel duidelijk was en ik dergelijke vragen in de toekomst waarschijnlijk niet meer hoef te verwachten.
Pfff, tijd om mijn zelfbeeld weer eens bij te stellen.

T’is alt wè....

2008-01-05T16:25:00.000+01:00

Het verschijnsel “Hengst” maakt de tongen nogal eens los. In de vorm van dekhengst zijn het vaak zeer gewaardeerde melkkoetjes. Als fokker je hengst goedgekeurd krijgen is een heel streven. In de publieke opinie vaak overgewaardeerd, alsof het vaderdier de enige is die zijn genen doorgeeft.
Er was een tijd dat je ze nooit zag. Hengsten kwamen niet in de wei of buiten, zij stonden in een donker stalletje achteraf. Men was van mening dat hengsten uiterst gevaarlijke beesten zijn, ontembaar, onvoorspelbaar. Ik zal niet ontkennen dat een hengst een andere aanpak nodig heeft dan een ruin of merrie, maar het hoeft ook weer niet overdreven te worden. De tijd dat een hengst gezien werd als een gevaarlijk dier is een heel eind over. Je kunt je tegenwoordig met een hengst op wedstrijd vertonen zonder dat er meteen hel en verdoemenis over je uitgeroepen wordt.
Ook een hengst is opvoedbaar. Het kost wat meer moeite maar het kan. Ik denk dat als je een dier van jongs af aan zo socialiseert dat merries geen exotische diersoort voor hem worden, maar een gewoon verschijnsel in het dagelijks leven. Alleen wel een waar je niet mee mag “spelen” er al een boel ellende voorkomen wordt. Dan spreek ik over ellende voor het beest wat nooit buiten mag komen, altijd alleen staat. En gedoe voor de eigenaar, die nergens stalling kan vinden of scheef aangekeken wordt met dat gevaarlijke beest.
Ik had graag gezien dat Ocho hengst was gebleven. Toen hij kwam was het nog zo’n baby. Hij had echt nog geen idee van zijn hormonen. Ik heb hem al vrij snel laten ruinen omdat de staleigenaar geen hengsten op stal wilde. Daar heb ik toch wel spijt van. Ik had graag gezien dat hij zich wat langer had mogen ontwikkelen. De beslissing had ook nog genomen kunnen worden als hij zijn hormonen ontdekt had en duidelijk geworden was of hij veranderen zou in een draak of een beleefde hengst. Aan de andere kant, als ik hem nu zie spelen met de andere ruinen in de wei dan zou ik weer niet willen dat hij dat had moeten missen.

Import

2008-01-04T09:05:00.000+01:00

Bij het KWPN maken ze tegenwoordig het onderscheid tussen springgefokte hengsten en dressuurhengsten. Het veulen wordt dus springgefokt of dressuurgefokt. Heel raar deze tweesplitsting want waarom zou een ‘springgefokt’ beest niet toevallig uit kunnen blinken in de dressuur en andersom. Als we deze specificering nog 50 jaar doorzetten dan kan dat niet meer. Dan hebben de dressuurpaarden een slecht achterbeen wat wel onder kan treden, maar niet kan afzetten. En de springpaarden hebben dan geen boeg meer zoals nu zo graag in de dressuursport gezien wordt.
Het is niet vreemd dat het KWPN zich langzaam uit de markt prijst. Zij zijn 100% gericht op sport de recreatie ruiters doen het met de restjes, die paarden die of niet goed genoeg (meer) zijn, of geen papieren hebben. Maar vaker nog kiezen zij voor een ander ras paarden. Waarom veel geld neer leggen voor een zeer groot, heet en gevoelig dier als er andere rassen de markt veroveren die goedkoper en makkelijker zijn. De tinkers, appaloosa’s, haffies, fjorden, belgen, criolo's en zo zijn er nog wel meer.

Bij bosjes

2008-01-01T19:00:00.001+01:00

De directeur is er even tussenuit en heeft de zaken tijdelijk aan mij overgedragen. Dat is een hele verantwoordelijkheid. Het komt allemaal best goed, maar als de kat van huis is zeggen ze, dansen de muizen op tafel.
Al een poosje is er een paard op stal waarmee het niet zo best gaat. De veearts was er weer bij en ik hoorde haar tegen de eigenaar zeggen: “Het is tijd om een beslissing te nemen” En ik zag de tranen in de ogen van de eigenaar. Het is hard om van dichtbij te zien gebeuren wat er nog zo kort geleden met mij en Frits gebeurde. En ondanks die ervaring merk ik ook dat ik geen enkele steun, mooie woorden of raad voor haar heb. Dit is een weg die je alleen gaat.
En wat die muizen betreft, Ik had ze in mijn kast... bij bosjes. Ik was namelijk zo handig geweest om paardenmeel in mijn kast te zetten. Wat een smerigheid... en stinken... Nu is alles weer schoon, het meel op een betere plek opgeborgen en staat er een bordje in de kast: “Verboden te dansen”.

In een hokje gestopt

2007-12-29T19:42:00.003+01:00

Vanwege sollicitatie activiteiten moet ik mijzelf nogal eens categoriseren. In een hokje stoppen en bedenken in welk hokje ik mijzelf nu weer zal stoppen. In een creatieve bui noemde ik mijzelf een ‘Mensen mens’. Daarmee wordt bedoelt iemand die graag onder mensen is, zich in een omgeving met veel mensen op haar gemak voelt. Voor de baan waar ik op solliciteer een prima eigenschap dus vooruit maar weer.... Het is niet echt gelogen.
Toch, van binnen voel ik mij een ‘Paardenmens’. Maar dat is een titel waar een beetje voorzichtig mee omgegaan moet worden.
Met een echte ’paardenman’ wordt iemand bedoelt die toch minstens al een generatie of wat in de paarden zit.
Met een ‘pennymeisje’ wordt iemand bedoelt onder de 16 die wanhopig haar best doet om sielugge paardjes te redden. Een dressuurmuts is iemand die vooral voor het uiterlijk gaat en intussen tracht zoveel mogelijk wedstrijden dressuur te rijden. Zien en gezien worden. Dan zijn er een groep categorieën die beginnen met een letter: “Z-ruiter, GP-ruiter, SGW-ruiter. Deze aanduidingen hebben iets te maken met het niveau waarop gereden wordt of verwijst naar de tak van sport die bedreven wordt. Springruiter, recreatieruiter, koetsiers en ga nog maar een poosje door.
Ik zou wel gezien willen worden als paardenmens. Dit is blijkbaar een zeer begeerlijke titel. Ik weet al best veel, maar nog lang niet genoeg vrees ik. En mijn ouders zaten vooral in de moestuin dus dat schiet ook al niet op. Laat ik het maar even bij Mensen-mens houden, misschien haal ik dan die baan nog binnen.

Uit

2007-12-27T19:52:00.001+01:00

Ik kom zowat dagelijks op bokt, een heel groot paardenforum. Alle lagen van paardrijdend Nederland komt volgens mij op dat forum, behalve de top. Ja of die komt er wel maar blijft incognito. Al met al een goede doorsnee van het Nederlandse paardenvolk. De meest onzinnige topics die er in mijn ogen zijn, gaan over kleurtjes en setjes. Ofwel welk kleurtje staat mijn paard goed? En wat vinden jullie van mijn setje? Het grappige is dat de kleurtjes waar vorig jaar mee geshowd werd nu op de verkooppagina’s van dezelfde site terug te vinden zijn. Dan wordt er door één bokker niet één of twee dekjes en bandages en zo aangeboden maar meteen tien of vijftien. Ik begrijp daar niets van. Waar halen ze het geld vandaan? Want het wordt echt niet voor meer verkocht als dat het gekocht is.
Het kleurtje wat dit jaar in is, is volgend jaar uit. Niets nieuws onder de zon. Op één ding na. Ik ben er mee bezig... Ik probeer de dekjes die ik nog heb van Frits op Ocho te verslijten. Het lukt alleen niet zo goed. Blauw, Oranje, Legerkeurig, Beige, ik vind het gewoon niet mooi op Ocho. Ocho is grijs bruinig zwart en wit elke afwijkende kleur schreeuwt me tegemoet. Zwart moet het zijn. Gelukkig is dat altijd wel in.

Kerst 2007

2007-12-26T10:50:00.000+01:00

Ben even Kerst aan het vieren hoor. Morgen gaan we sparen, lijnen en weet ik veel wat....

Fijne dagen!

Parasieten

2007-12-24T03:07:00.001+01:00

Het was Wim Sonneveld die een stukkie had over de vriendjes van zijn dochters.
-Ze was veertien. Toen komt ze thuis met een knul van achttien. Oh, ik zag het zo: een gluiperd van het zuiverste water. Ene Harrie. Ik droom nog wel eens van ´m als ik zwaar getafeld heb.
Oh, die Harrie. Hij was er altijd. En hij moest ook altijd mee-eten. ´Pa, hoe vind je Harrie? En ik, heel link, ik begon Harrie te prijzen. Ik prees hem regelrecht het graf in. Dat-ie zo gedienstig was en dat-ie alles zo lekker kon aangeven… En zo zaagde ik de poten onder zijn stoel vandaan. Binnen de maand was het gebeurt. Dag, Harrie!
Maar ja… Harrie gaat, Piet komt. Piet gaat, Kees komt. Kees gaat, Nikkie komt. En allemaal mee-eten! ..... -
Ik snap wat hij bedoelt. Zoveel paardenmensen heb ik ontmoet. De meeste leuk maar ook minder leuke mensen. Dan kwam Elise, dan Yvette, dan Joyceke, Hellen, Kwebbel, PufPuf, Truus en ze wilden allemaal vooral één ding; meerijden! En wat doe je er aan....
Als het is voor de gezellig, de lol, omdat je me verder ook wel aardig vind, graag dingen met me onderneemt, geen enkel probleem. Maar ooit voelde ik me gevleid en stoer als men zei dat men mee wilde omdat: “Ik zo’n fijn rustig paard heb”, “men zich veilig voelt met mij”, “ik de weg weet”, “het paard niet alleen naar buiten wil” en zo weet ik er nog wel wat. Tegenwoordig voel ik mij niet meer gevleid en geweldig bij dit soort motivatie, ik voel mij lastig gevallen, uitgezogen. Als je niet voor de lol mee wil, blijf dan weg... Of zal ik er maar een tarief aan gaan hangen?

Ingewikkeld

2007-12-23T00:50:00.000+01:00

Carola, ik zal het je uitleggen:

Papowny is de dochter van de Directeur. De kleuterjuf en hij waren eens collega’s maar dat wisten ze niet van elkaar. De baas van diegene die denkt dat hij de baas is heeft niets te maken met de baas van B. Hij is namelijk de baas van diegene die denkt dat hij de baas is en dat is J. Hij is overigens het liefje van de kleuterjuf en co-ouder over de gigantjes en het gratenpakhuis. De baas van B is bij hen uitgenodigd maar er is nog geen afspraak gemaakt. B staat voor Bradaigh wat het vriendje van Ocho is. Het is een beetje verwarrend omdat zij zelf zich presenteerd als Yvie. Yvie en de baas van B zijn dus dezelfde en zij is blond, wat de blondine niet meer is..
Er zijn een boel mensen die de grote voorganger van Ocho ook nog gekend hebben, dat was namelijk Frits. Julez reed hem elke week en de kleuterjuf is de dochter van zijn vorige eigenaresse. Wat de baas van diegene die denkt dat hij de baas is tot haar schoonzoon zou maken mits de kleuterjuf en hij getrouwd waren. Een ander vriendje van Ocho is Noos die doet alsof hij de baas van Kanjer is. Gelukkig trapt Kanjer daar niet in. Kanjer had stalgenoten een daarvan is Mijn, maar zij heeft haar paard verkocht. Op de hele kleintjes na dan. Eén daarvan heet Shitlander en daar kunnen we nog eens een leuke BBQ van maken. Wie het ook goed zouden doen op de BBQ zijn de pony’s, hoewel die zo dik zijn dat we dan wel een weeshuis uit mogen nodigen. Bovendien zou Truus dat helemaal niet fijn vinden. Truus is ook een klant van de Directeur, net als de Blondine, Pufpuf, Yvie, Gerdi en HappyAppy. In een vorig leven was HappyAppy ook bij Kanjer en Mijn op stal. De stal waar Mrie nu niet meer mag komen. En dat geeft niet want de beste dingen zijn gebleven, Kanjer, HappyAppy en de juf. De juf komt maar een keer per veertien dagen maar we hebben er erg veel aan. Ze gaf ook al les toen ik met Frits nog veel moest leren.
Snotkopje die meestal gewoon Joyceke heet is ook een vriendinnetje van een vorige stal. Samen zaten we in de videoclip met Tjal en Frits. Die stal was van ons Franske. Frans en zijn Cor hadden een hundje, Femke. En Femke is een puppy van Coco’tje wat, ...jawel het hundje is van de Directeur.
Snappie? Of zal ik er een tekening van maken??

Oplossingen

2007-12-22T20:19:00.000+01:00

Mrie ging uit rijden toen klapte haar band. Had ik nog nooit gedaan, een band verwisseld. Maar het moest er dus een keer van komen. Mijn geluk was wel dat het plaatsvond op mijn eigen oprit, met droog weer en bij daglicht. Je kunt het slechter treffen. Daarna naar de garage, want zonder reservewiel rondrijden is ook niet zo handig. Daar bleek dat geen van de vier banden nog makkelijk door de keuring in maart a.s. zal komen. Wel ja, weer een rib uit mijn lijf dan maar.
Op verzoek haalde Yvie me thuis op. Kon ik terwijl de auto bij de dokter is toch even naar stal. Fijn. Er was alleen een ding; Wat was ik vergeten....?
Een zadel is toch wel een vrij essentieel ding als je wilt gaan rijden. Het schijnt minder erg te zijn dan het verhaal dat de directeur vertelde over iemand die op wedstrijd ging en bij aankomst ontdekte dat hij met een lege trailer onderweg was. Leuk verhaal maar zou dit nou geen broodje aap zijn...
Yvie bood opnieuw uitkomst voor mijn probleem. Ik mocht haar boomloze “London” dressuurzadel gebruiken. Na wat rondjes wennen liep Ocho als een zonnetje en was ik totaal vergeten dat ik op een ander zadel dan normaal reed. Fijn hè zo’n stalgenoot!

Oren 19 cm

2007-12-21T19:05:00.001+01:00

De hoogte is prima, maar schrielhans is het wel. Ik heb daarover eens met een aantal mensen gesproken en eigenlijk vinden ze allemaal dat ik niet moet zeuren. Het beest is nog jong en moet nog uitzwaren. Meisjehoefsmid zei: Moet je die gewrichten zien man, dat komt echt nog wel. En hij heeft inderdaad wel lekkere dikke knietjes en zo. Net een puppie met te grote poten. De juf vond dat er in het voorjaar wat meer voer in mocht dan wordt hij tegelijkertijd wat heter en dat kan hij wel gebruiken. Ik wil vast weer te snel, maar ik heb toch nu maar vast wat meel gehaald. Dat krijgt hij dan lekker met een beetje water. Dat meel daar zitten goed wat eiwitten in, en dat is nodig voor de groei. Ook heb ik een nieuwe voorraad lucerne gehaald. Daar blijft hij lekker warm op. Werken moeten die darmen, werken....en stoken.
Even een lijstje in centimeters:
Omtrek op de plek van de singel: 186
Boeg, van singel naar singel: 130
Aanzet hals onder door de beentjes naar de singel: 60
Van boeg tot broek: 184
Pijp 22
Kogel 30
Staart 125
Omtrek hals bij aanzet vanuit boeg 108
Omtrek hals bij keel 76
Oren 19
Ruggengraat van manen tot staart 128
Manekam van top tot schoft 116
Maantop... onbenullig

Ocho nu

2007-12-17T16:35:00.000+01:00

Niet meer overbouwd. Met staart op koten. Schimmelig geworden. Ingereden. Geen wratjes meer. Niet meer bang voor koeien. Niet meer in een stand te krijgen. Zeewaardig en vooral steeds mooier.

Tuuterdetuut

2007-12-16T19:44:00.000+01:00

Als je de titel op de juiste manier uitspreekt dan hoor je Truus de mier. Truus tuuterde als zij zich druk maakte, dat deed ze vaak en meestal om onbenulligheden. Ze hield erg van opgeruimdheid, zunigheid en was altijd druk. Wat geheel past bij een mier.
Als je zo’n type in je omgeving hebt dan kun je daar af en toe redelijk moe van worden. Alles moet gevraagd worden en nog erger alles moet verteld worden, meestal drie keer.
Wat Truus nou met pony’s moet dat is me een volkomen raadsel. Misschien kan zij er, net als ik, haar zorgbehoefte in kwijt.
Maar er moet toch iets meer zijn? Voor mij geldt; iets sportiefs, ontspanning als we naar buiten gaan, een doel om na te streven, sociale contacten in de vorm van alle mensen die je in die wereld tegenkomt. Verdieping, ik lees mijzelf nog steeds suf en wil nog steeds meer weten.
Truus weet ook wel veel, en dan vooral wat haar pony's lekker vinden. Nou had ik worteltjes, veel... In mijn goedheid en naïviteit dacht ik dat Ocho daaraan veel te veel zou hebben en wilde voor een kleine bijdrage mijn voorraad wel delen. Maar tot mijn verwondering slonk de voorraad wel heel erg hard.
Als ik op stal ben gaan er misschien één of twee worteltjes naar Ocho en het zelfde aantal naar Eénoog. Maar als twee pony’s elke dag veel worteltjes op eten en Truus dat heel normaal vindt omdat zij ook een euro bijgelegd heeft, dan gaat het snel. Bij mij trouwens ook, het houdt dan heel snel op.

Even kijken... Blessures.....

2007-12-14T23:27:00.000+01:00

-Natuurlijk een flinke portie blauwe plekken, schaafwondjes en dergelijke.
-Arm uit de kom doordat ik met alle macht op mijn pony wilde blijven zitten terwijl ik er toch echt afviel.
-Bloedblaartjes in mijn handen van het beoefenen van hoefsmederij kunsten.
-Een hersenkneuzing omdat je nu eenmaal één keer met je kop op de rand van de bak moet vallen.
-Gekneusde ribben omdat ik Frits aan een hek met aan een kant een wiel er onder vast gezet had. Toen hij ergens van schrok kreeg ik dat hek in mijn ribben, au!
-Enkel gebroken doordat Frits wel door de deur paste maar mijn voet niet.
-Met een Renet in mijn vinger gesneden.
-Gat in kop door van Ocho af te vallen.
-Zere rug gehad doordat ene Hilma besloot er een hap uit te nemen.
-Ontelbare zere tenen doordat een of ander paard besloten had daar even op te gaan staan.
-Blauwe maag doordat ik een sprongetje gewaagd had terwijl ik op een westernzadel zat. (doe ik echt nooit meer ugh!)
-Hele zere neus omdat daar een manekam tegen aan geketst is bij het springen.
-Blauw oog van knietje van Ocho.
-Fik in de billen door het doorrijden.
-Gloeiende brand in je handen als ik het touw net iets te lang vasthield terwijl het knol er vandoor besloot te gaan.
-Hap uit nagelriem gehad toen ik even te lang voelde hoe het zat met Ocho’s tanden.
-Zere knieën als die tegen een paal of boomstam of zo iets aan geknald zijn.
-Hindernis standaard op blote teen gezet. (ook helemaal niet fijn)
-Wintertenen en voeten. (of is dat eigenlijk geen blessure)

Je kunt besluiten dat je blessures eigenlijk iets zijn om trots op te zijn. Ze zijn het bewijs dat je een bikkel bent, dat je ervaren bent...
Ja.....of dat je bij tijd en wijlen gewoon erg dom bezig was.

5 kiklo inkvip

2007-12-12T10:51:00.000+01:00

Ik betrap mijzelf er op dat ik soms even langs ga op mijn eigen blog om te kijken of er al een nieuw berichtje staat.....
Blond.....

Storm

2007-12-07T14:27:00.001+01:00

Ocho houdt eigenlijk best heel veel van Meisjehoefsmid. Maar soms lukt het niet zo goed om dat te laten blijken.
Mijn moeder zei weleens: “Het gaat zeker stormen” en daarmee bedoelde ze dat haar kinderen vreselijk druk waren en niet te bedaren waren. Ik kan me dat nog goed herinneren. Ik vond dan ook altijd wel dat wij druk deden maar dat moest je dan gewoon, je kon niet anders... En het was natuurlijk ook leuk om eens goed te keten (voor ons dan). Ocho kon gewoon niet stil staan voor Meisjehoefsmid, hij wilde overal kijken, met zijn neus zijn baas omduwen, achteruit, vooruit noem maar op.
Mijn moeder had gelijk, het heeft nog flink gestormd die nacht. En wat voor haar kinderen gold geldt blijkbaar ook voor het mijne.

Beter dan een foto...

2007-12-06T14:00:00.001+01:00

Ze klonk erg krakerig en snotterig aan de telefoon: Of ik thuis was, of ik ook nu even naar haar toe kon komen..? Ik schrok er een beetje van. Ze had me nodig! Wat is er aan de hand???
Maar er was niets ergs, ze had alleen een verrassing voor me. Daar aangekomen moest ik even in de gang wachten tot ik muziek hoorde en dan mocht ik binnen komen, mysterieus en spannend. Het muziekje begon en toen ik binnenkwam stonden er kaarsjes op tafel, was de thee ingeschonken en stond de tv aan. Ik kreeg direct een sigaret. Het filmpje wat we zagen kennen we. Het was de videoclip die ooit eens gemaakt is waarin Tjal en Frits figureerde. (zie di 9-10-07). Op breedbeeld nog mooier. Maar als toegift had zij ook alle opnames die niet in de clip gebruikt waren! Heb ik even zitten brullen.
Dat iemand dàt voor je doet daar heb ik nog kippenvel van. Ze heeft adressen opgezocht zitten mailen en wachten. De studio heeft haar dit materiaal opgestuurd en dat allemaal voor mij. En nu heb ik dus bewegende beelden van m’nne Frits. Ik heb ze al wel tien keer gezien. Later gaat deze dvd de schatkist in (do 05-10-06), maar voorlopig nog even niet.
Mijn eeuwige dank wijffie

Rectificatie??

2007-12-04T14:59:00.001+01:00

Was ìk even onachtzaam... gewoon niet nagedacht... Ondanks mijn streven genuanceerd te blijven heb ik mij laten gaan. In het stukkie "Verveeloor" over de vierde stal heb ik mijn mening geventileerd over de staleigenaar. Een verrassing kan deze mening voor hem niet zijn maar het publiceren er van is hem in het verkeerde keelgat geschoten. Hoewel ik mij voor kan stellen dat hij er niet blij mee is en niet van houdt, verbaast het mij dat hij blijkbaar wel deze blog bezoekt.
Tijdens een bezoek met Kanjer aan haar Noos kreeg ik te verstaan dat ik op zijn erf niet meer welkom ben. Ik zit daar niet zo mee, het is alleen zo verrekte jammer voor Kanjer en mij. Want we hebben zo’n pret samen met onze knollies.
Waarom leest hij in hemelnaam een blog van iemand waar hij een jaar geleden met bonje afscheid van genomen heeft.
Is dit een compliment? Schrijf ik zo leuk dat hij het niet kan laten? Vast niet...

Overweging

2007-12-03T17:44:00.000+01:00

Ik besprak met mijn man zijn vorderingen in de golfsport. Hij had namelijk zijn eerste wedstrijd gehad en was daar nog helemaal vol van. De papowny ging ook voor het eerst op wedstrijd en ik ben benieuwd hoe het was...
Doelen zijn nodig om stimulans te geven. Er moet nog veel gebeuren aan het inrijden van Ocho. Trainen voor de langere afstanden die ik samen met Yvi wil gaan maken, clickerend kan er nog heel veel gespeeld worden en dressuur mag duidelijk uitgebreid worden. Mijn man opperde dat het misschien toch wel leuk zou zijn om een stuk of wat wedstrijdjes te gaan lopen. Gewoon om doelen te hebben. Ik zou het fijn vinden als Ocho de oefeningen uit de M kent. Dan is hij voor mij wel klaar genoeg.
Als ik wedstrijdjes zou gaan rijden zijn er een aantal obstakels, het apenpakje wat gekocht moet worden, het vervoer naar en van, aanvragen startkaart en hoe dat allemaal werkt....Het heeft ook een voordeel, bij drie of meer wedstrijden per jaar scheelt het 300 euro per jaar aan bakgeld...Hmmm